Kwalifikacja: TKO.06 - Montaż i eksploatacja środków transportu szynowego

Patrząc na to stanowisko łatwo się pomylić, bo lokomotywa stoi niby na czymś w rodzaju stołu pomiarowego, ale przeznaczenie tego urządzenia jest dość konkretne. Nie służy ono do pomiaru obwodów elektrycznych lokomotywy. Diagnostyka elektryczna realizowana jest zupełnie innymi narzędziami: miernikami izolacji, analizatorami obwodów, komputerami serwisowymi podpinanymi do systemów sterowania, czasem mobilnymi stanowiskami z szafami kontrolno-pomiarowymi. Do tego nie trzeba podnosić całego pojazdu ani ustawiać go na specjalnym fundamencie w osi toru. Układ elektryczny bada się głównie od strony szaf WN i NN, przewodów, styczników, falowników, a nie przez wpływ na zachowanie wózków. Podobnie jest z układem pneumatycznym – do jego diagnostyki stosuje się stoły prób do zaworów, manometry, mierniki przepływu, stanowiska do prób hamulców, a także instalacje sprężonego powietrza w hali. Sprawdza się szczelność przewodów, działanie zaworów rozrządczych, nastawników maszynisty, cylindrów hamulcowych. Lokomotywa nie musi stać na takim masywnym urządzeniu, wystarczy stabilne ustawienie na torze warsztatowym i dostęp do króćców pomiarowych. Czasem mylące bywa też skojarzenie ze skrajnią taboru. Pomiary skrajni wykonuje się jednak przy użyciu bramek, ram pomiarowych albo systemów laserowych, które kontrolują obrys pojazdu w stosunku do skrajni budowli. To są instalacje ustawione wzdłuż toru, a nie pod pojazdem. Typowy błąd myślowy w tym pytaniu polega na patrzeniu tylko na samą bryłę urządzenia, bez zastanowienia się, jaki układ lokomotywy faktycznie wymaga toczenia kół w miejscu i symulowania ruchu pojazdu. Właśnie układ biegowy – wózki, zestawy kołowe, elementy prowadzenia – musi pracować dynamicznie, żeby dało się ocenić jego stan. Z mojego doświadczenia wynika, że im bardziej urządzenie przypomina „hamownię” albo „rolki”, tym bardziej trzeba myśleć o diagnostyce biegowej, a nie o elektryce, pneumatyce czy skrajni.