Z przedstawionego zrzutu wynika, że na dyskach zastosowano partycjonowanie
DISKPART> list disk
Disk ### Status Size Free Dyn Gpt
-------- ------------ ------- ------- --- ---
Disk 0 Online 698 GB 0 B *
DISKPART> select disk 0
Disk 0 is now the selected disk.
DISKPART> list partition
Partition ### Type Size Offset
------------- ---------- ------- -------
Partition 1 Recovery 450 MB 1024 KB
Partition 2 System 100 MB 451 MB
Partition 3 Reserved 16 MB 551 MB
Partition 4 Primary 451 GB 567 MB
Partition 5 Unknown 242 GB 452 GB
Partition 6 Unknown 3958 MB 694 GB
DISKPART>
Disk ### Status Size Free Dyn Gpt
-------- ------------ ------- ------- --- ---
Disk 0 Online 698 GB 0 B *
DISKPART> select disk 0
Disk 0 is now the selected disk.
DISKPART> list partition
Partition ### Type Size Offset
------------- ---------- ------- -------
Partition 1 Recovery 450 MB 1024 KB
Partition 2 System 100 MB 451 MB
Partition 3 Reserved 16 MB 551 MB
Partition 4 Primary 451 GB 567 MB
Partition 5 Unknown 242 GB 452 GB
Partition 6 Unknown 3958 MB 694 GB
DISKPART>
W tym przypadku prawidłową odpowiedzią jest GPT. Wskazuje na to obecność gwiazdki w kolumnie 'Gpt' przy liście dysków w narzędziu DISKPART. GPT, czyli GUID Partition Table, to nowoczesny standard partycjonowania dysków, szeroko stosowany w komputerach z UEFI. Pozwala na tworzenie wielu partycji (dużo więcej niż MBR), a także na obsługę dużych dysków o pojemności powyżej 2 TB. Moim zdaniem warto kojarzyć, że GPT jest wymogiem przy instalacji nowych wersji Windowsa na komputerach z UEFI – to już właściwie standard, zwłaszcza w sprzęcie wyprodukowanym po 2012 roku. Co ciekawe, w GPT pojawiają się typowe partycje jak EFI, Recovery czy Reserved, tak jak pokazano w zrzucie – tego nie byłoby w klasycznym MBR. GPT zapewnia też odporność na uszkodzenia (backup tablicy partycji) oraz wykorzystuje unikalne identyfikatory partycji GUID, co bardzo ułatwia zarządzanie dyskami w środowiskach serwerowych czy wirtualizacyjnych. Z mojego doświadczenia, coraz rzadziej spotyka się sprzęt z klasycznym MBR – szczególnie w nowych konfiguracjach. Branża idzie zdecydowanie w stronę GPT ze względu na skalowalność i wyższe bezpieczeństwo danych. Dla administratorów systemów albo osób składających własne komputery to obecnie podstawa wiedzy – i praktycznie zawsze zalecane rozwiązanie zgodnie z dobrymi praktykami.
Wiele osób myli tablicę partycji GPT z systemem plików, takim jak FAT czy NTFS, przez co błędnie zakładają, że odpowiedź powinna odnosić się do tego, jak dane są zapisywane na partycjach. To jednak zupełnie osobne kwestie – system plików dotyczy tego, jak pliki i katalogi są organizowane na już istniejącej partycji, natomiast GPT i MBR to metody zarządzania samą strukturą partycji na dysku. FAT oraz NTFS to najpopularniejsze systemy plików w świecie Windows, ale nie mają one bezpośredniego związku z tym, jak partycje są rozmieszczane na dysku fizycznym. Nie da się tego rozpoznać po samej liście partycji ani po kolumnach w narzędziu diskpart – tam patrzymy na typ partycjonowania, a nie na system plików. Równie częstym błędem jest założenie, że skoro większość starszych komputerów używała MBR, to będzie to domyślny wybór. Jednak w tym zrzucie widać wyraźnie obecność gwiazdki przy kolumnie GPT, co świadczy o aktywnym schemacie GPT. MBR, czyli Master Boot Record, był używany przez lata, ale ma poważne ograniczenia: obsługuje maksymalnie 2 TB na jedną partycję i do czterech partycji podstawowych, przez co w nowych rozwiązaniach wypierany jest przez GPT. Moim zdaniem, patrząc na praktyczne aspekty zarządzania dyskami, znajomość tej różnicy to klucz jeśli ktoś chce unikać problemów z bootowaniem systemu czy obsługą dużych dysków. Warto też zauważyć, że typy partycji wypisane w zrzucie (recovery, reserved, system itp.) odpowiadają typowej strukturze GPT na nowoczesnych komputerach – takiej konfiguracji nie uzyskamy na partycjonowaniu MBR. Podsumowując, odpowiedź na takie pytanie wymaga rozróżnienia między tablicą partycji a systemem plików oraz zrozumienia ograniczeń i cech charakterystycznych każdego ze standardów.