Prawidłowy zakres kąta 40° ÷ 60° dla projekcji skośnej przyśrodkowo‑bocznej (MLO – mediolateral oblique) w mammografii wynika bezpośrednio z anatomii piersi oraz przebiegu mięśnia piersiowego większego i fałdu pachowego. W tej projekcji zależy nam na możliwie pełnym odwzorowaniu tkanki od górnego kwadrantu piersi aż po część zamostkową, razem z jak największą częścią ogona pachowego. Ustawienie lampy pod kątem około 45–60° względem stołu detektora pozwala zgrać przebieg wiązki z osią mięśnia piersiowego, dzięki czemu pierś jest równomiernie spłaszczona, a gruczoł dobrze rozciągnięty. W praktyce technik dobiera kąt indywidualnie: u pacjentek niskich i z krótką klatką piersiową często stosuje się kąt bliżej 40–45°, a u wysokich, szczupłych kobiet – nawet około 55–60°. Moim zdaniem to jest jedna z tych rzeczy, które trzeba trochę „wyczuć” w praktyce, ale zawsze w granicach zalecanego przedziału. Standardy jakości w mammografii (np. programy przesiewowe) podkreślają, że projekcja MLO musi pokazywać ciągły zarys mięśnia piersiowego od brzegu górnego obrazu aż przynajmniej do poziomu brodawki. Osiągnięcie tego praktycznie nie jest możliwe przy zbyt małym lub zbyt dużym kącie. Dobrze ustawiony kąt 40–60° ułatwia też uzyskanie porównywalnych zdjęć w badaniach kontrolnych, co ma znaczenie przy ocenie progresji lub stabilności zmian. W codziennej pracy warto patrzeć na obraz kontrolny i, jeśli mięsień piersiowy jest słabo widoczny lub pierś „ucieka” w dół, skorygować kąt właśnie w ramach tego zakresu.
W mammografii projekcja skośna przyśrodkowo‑boczna (MLO) ma bardzo konkretne wymagania geometryczne, które wynikają z anatomii, a nie tylko z wygody ustawienia aparatu. Typowy błąd polega na intuicyjnym dobieraniu małych kątów, rzędu kilkunastu czy dwudziestu kilku stopni, bo wydaje się, że wtedy łatwiej położyć pierś na detektorze. Niestety, przy kącie 10° ÷ 15° wiązka promieniowania jest prawie pozioma, przez co nie pokrywa dobrze ogona pachowego ani górnych kwadrantów piersi. W efekcie obraz jest niekompletny diagnostycznie, a zmiany położone wyżej mogą po prostu nie znaleźć się w polu obrazowania. Podobnie zakres 20° ÷ 35° nadal jest zbyt mały dla prawidłowej projekcji MLO. Taki kąt jest bardziej zbliżony do lekkiej projekcji skośnej, ale nie do standardu używanego w programach przesiewowych. Przy tak ustawionej lampie mięsień piersiowy zwykle nie jest ciągły od górnej krawędzi obrazu, a pierś nie jest optymalnie rozciągnięta w kierunku pachy. Z mojego doświadczenia wynika, że w takich warunkach radiolog często dopisuje uwagę o konieczności powtórzenia zdjęcia, bo brakuje pełnego odwzorowania górno‑zewnętrznych partii gruczołu. Z kolei kąt 65° ÷ 70° to już przesada w drugą stronę. Wiązka jest zbyt stroma, co powoduje nienaturalne rozciągnięcie tkanek i trudności z prawidłowym ułożeniem piersi na detektorze, zwłaszcza u pacjentek z większym biustem lub z ograniczoną ruchomością barku. Może to skutkować zagięciami skóry, zbyt dużym zróżnicowaniem grubości tkanki na obrazie i spadkiem jakości diagnostycznej. Typowym błędem myślowym jest przekonanie, że „im bardziej skośnie, tym lepiej widać pachę”. W rzeczywistości istnieje optymalny kompromis – właśnie 40° ÷ 60° – który zapewnia jednocześnie dobre uwidocznienie ogona pachowego, mięśnia piersiowego i centralnych części piersi. Wszystkie wartości spoza tego przedziału prowadzą do mniejszej powtarzalności badań i większego ryzyka przeoczenia zmian, co stoi w sprzeczności z przyjętymi standardami jakości mammografii.