Prawidłowo – do zadań technika elektroradiologa w pracowni hemodynamicznej należy m.in. dokumentowanie obrazów IVUS/ICUS (intravascular ultrasound). W praktyce oznacza to obsługę konsoli aparatu, prawidłowe uruchomienie protokołu badania, rejestrację przebiegu obrazowania w czasie rzeczywistym oraz zapis kluczowych przekrojów naczyń do dokumentacji medycznej. Technik musi umieć przypisać obrazy do właściwego pacjenta w systemie, opisać etykiety serii, zadbać o poprawne parametry akwizycji, a potem przesłać całość do systemu archiwizacji PACS lub innego systemu szpitalnego. To nie jest tylko „naciśnięcie nagrywania”, ale świadome dokumentowanie całego badania zgodnie z procedurą i standardami ośrodka. W dobrze zorganizowanej pracowni hemodynamicznej operator skupia się na prowadzeniu cewnika, ocenie zmian w naczyniach i podejmowaniu decyzji klinicznych, natomiast technik przejmuje dużą część zadań technicznych: kontroluje jakość obrazu, pilnuje, żeby żaden istotny fragment badania nie został pominięty, zapisuje odpowiednie projekcje, dba o poprawne oznaczenia czasu i fazy zabiegu. Moim zdaniem to właśnie tu mocno widać, jak ważna jest rola technika – dobra dokumentacja IVUS/ICUS pozwala później na rzetelną analizę wyniku, porównanie badań przed i po angioplastyce, a także jest podstawą do opisu lekarskiego oraz konsultacji z innymi ośrodkami. W wielu wytycznych i dobrych praktykach kładzie się nacisk na kompletną, czytelną dokumentację obrazową w kardiologii interwencyjnej, a technik elektroradiolog jest kluczową osobą, która odpowiada za jej techniczną stronę i jakość.
W pracowni hemodynamicznej role w zespole są dość ściśle podzielone i to jest coś, co często miesza się w głowie na początku nauki. Technik elektroradiolog odpowiada głównie za stronę techniczną obrazowania, obsługę aparatury, rejestrację i archiwizację badań, natomiast decyzje medyczne oraz część czynności zabiegowych są po stronie lekarza i pielęgniarki instrumentariuszki lub pielęgniarki hemodynamicznej. Stąd np. ustalanie ilości kontrastu nie należy do kompetencji technika. Ilość, rodzaj i sposób podania środka cieniującego wynikają z rozpoznania, stanu klinicznego pacjenta, niewydolności nerek, masy ciała, planowanego zakresu zabiegu czy wcześniejszych ekspozycji na kontrast. To lekarz operator, czasem w porozumieniu z anestezjologiem lub kardiologiem prowadzącym, podejmuje decyzję o dawce. Technik może kontrolować zużycie, odczytać wartości z iniektora, ale nie ustala samodzielnie dawki jako decyzji klinicznej. Podobnie z podaniem operatorowi cewnika i przygotowaniem stolika zabiegowego – w standardzie pracy większości pracowni to zadania pielęgniarki instrumentującej lub pielęgniarki hemodynamicznej. To ona odpowiada za sterylność pola operacyjnego, kompletność zestawu narzędzi, prawidłowe przygotowanie cewek, prowadników, koszyczków, zastawek hemostatycznych i innych akcesoriów. Technik może współpracować, podać coś w sposób niesterylnego pomocnika, ale nie jest główną osobą odpowiedzialną za instrumentarium i stolik zabiegowy. Typowym błędem jest mylenie roli technika z rolą instrumentariuszki, bo obie osoby stoją blisko stołu i „coś podają”. W praktyce technik koncentruje się na aparaturze – angiografie, ultrasonografie wewnątrznaczyniowym, systemach rejestracji, parametrach ekspozycji, dawce promieniowania, synchronizacji obrazu z EKG, archiwizacji w PACS. Dlatego prawidłowe zadanie technika w tym pytaniu to dokumentowanie obrazów ICUS/IVUS: właściwy zapis przebiegu badania, oznaczenie serii, kontrola jakości obrazu i późniejsze udostępnienie go lekarzowi oraz do dokumentacji medycznej. Uporządkowanie tych ról bardzo pomaga zrozumieć, za co realnie odpowiada technik w zespole hemodynamicznym i czego się od niego wymaga na co dzień.