Prawidłową jednostką indukcji magnetycznej (nazywanej też gęstością strumienia magnetycznego) w układzie SI jest tesla (T). Indukcja magnetyczna B opisuje „siłę” pola magnetycznego w danym miejscu, czyli jak mocno to pole oddziałuje na ładunki elektryczne w ruchu lub na przewodnik z prądem. Formalnie 1 tesla to taka indukcja magnetyczna, przy której na przewód o długości 1 m, ustawiony prostopadle do linii pola i przewodzący prąd 1 A, działa siła 1 N. Wzór, który to ładnie pokazuje, to F = B · I · l · sinα. W praktyce, w technice medycznej, z indukcją magnetyczną spotykasz się głównie przy rezonansie magnetycznym (MR). Typowe skanery kliniczne mają pola 1,5 T albo 3 T, a w badaniach naukowych używa się nawet 7 T i więcej. Im większa wartość tesli, tym silniejsze pole magnetyczne, lepszy sygnał i potencjalnie wyższa rozdzielczość obrazów, ale też większe wymagania dotyczące ochrony i bezpieczeństwa. W dokumentacji producentów magnesów, cewek gradientowych czy systemów do MR zawsze podaje się natężenie pola właśnie w teslach, zgodnie z normami i standardami (np. IEC dotyczące bezpieczeństwa MR). Dobrą praktyką w pracy z aparaturą jest świadome odróżnianie jednostek: tesla odnosi się do pola magnetycznego, gauss to starsza jednostka spoza SI (1 T = 10 000 G), a weber służy do opisu całkowitego strumienia magnetycznego, a nie jego gęstości. Moim zdaniem warto mieć to w głowie, bo potem łatwiej czytać instrukcje urządzeń, wytyczne BHP i opisy stref bezpieczeństwa w pracowni MR.
Indukcja magnetyczna opisuje lokalną „gęstość” pola magnetycznego, a więc to, jak silnie pole działa w danym punkcie przestrzeni na ładunki w ruchu czy przewodniki z prądem. Z tego powodu jej jednostką w układzie SI jest tesla (T), a nie jednostki związane z oporem elektrycznym, ładunkiem czy całkowitym strumieniem. Dość częsty błąd polega na mieszaniu różnych wielkości elektromagnetycznych tylko dlatego, że wszystkie „kręcą się” wokół prądu, napięcia i pola. Om jest jednostką oporu elektrycznego. Pojawia się w prawie Ohma (U = R · I) i mówi nam, jak bardzo element obwodu „przeszkadza” przepływowi prądu. Opór ma związek z przewodnikami, budową tkanek w kontekście bioimpedancji czy dopasowaniem obwodów w aparaturze medycznej, ale nie opisuje pola magnetycznego. Dlatego użycie oma jako jednostki indukcji magnetycznej jest po prostu pomyleniem kontekstu. Kulomb to z kolei jednostka ładunku elektrycznego. Jeden kulomb to ładunek przenoszony przez prąd 1 A w czasie 1 sekundy. Ładunek jest podstawową wielkością w elektrostatyce i elektrodynamice, ale sam z siebie nie mówi nic o „mocy” pola magnetycznego w przestrzeni. Wzory na siłę Lorentza czy ruch ładunku w polu magnetycznym zawierają zarówno ładunek q, jak i indukcję B – to dwie różne wielkości, każda z własną jednostką. Jest jeszcze weber, który bywa mylący, bo dotyczy też magnetyzmu. Weber (Wb) to jednostka strumienia magnetycznego Φ, czyli jakby „sumarycznej ilości” pola przechodzącej przez daną powierzchnię. Indukcja magnetyczna B to strumień na jednostkę powierzchni, stąd związek Φ = B · S · cosα. Można powiedzieć, że weber odnosi się do całkowitego strumienia, a tesla do jego gęstości. W praktyce inżynierskiej i medycznej ważne jest, żeby świadomie odróżniać te pojęcia: pola magnesów w rezonansie magnetycznym, oznaczane w teslach, opisują warunki pracy urządzenia i wymagania bezpieczeństwa, natomiast strumień w weberach wykorzystuje się raczej w obliczeniach konstrukcyjnych cewek czy transformatorów. Mylenie tych jednostek prowadzi do błędów interpretacyjnych, np. przy odczytywaniu dokumentacji technicznej aparatury albo przy ocenie ryzyka ekspozycji personelu na silne pola magnetyczne. Dlatego, z mojego doświadczenia, warto sobie raz porządnie poukładać: tesla – indukcja magnetyczna, weber – strumień, om – opór, kulomb – ładunek.