Kwalifikacja: MED.08 - Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej i radioterapii

Na tym radiogramie bardzo łatwo pomylić oglądaną strukturę, bo obraz jest dość nietypowy jak na klasyczne projekcje, które widzi się na co dzień w podręcznikach. Wiele osób automatycznie szuka guza piętowego, bo kojarzy bryłowatą kość widzianą niejako „od tyłu” z projekcją osiową kości piętowej. Jednak w projekcji osiowej guza piętowego widoczna jest wyraźna przestrzeń stawu skokowo-piętowego, typowy kształt kości piętowej i brak sąsiadujących nasad kości długich w takim układzie, jak na tym zdjęciu. Tutaj mamy wyraźnie dwie nasady kości ramiennej i przedramienia oraz zarys stawu łokciowego, co od razu wyklucza piętę. Podobny problem bywa ze stawem kolanowym w projekcji tunelowej. W tej projekcji widać kłykcie kości udowej i przestrzeń międzykłykciową, a w środku wyniosłość międzykłykciową kości piszczelowej; anatomia jest zupełnie inna, kształt kłykci i sposób, w jaki układają się powierzchnie stawowe, nie przypomina obrazu łokcia. Typowym błędem jest kierowanie się tylko „wrażeniem tunelu” lub okrągłych zarysów, bez dokładnego przeanalizowania, jakie kości tak naprawdę widzimy. Pojawia się też pokusa, żeby nazwać widoczną strukturę wyrostkiem dziobiastym w projekcji skośnej, bo oba wyrostki – łokciowy i dziobiasty – należą do tej samej kości i leżą blisko siebie. Wyrostek dziobiasty jednak lokalizuje się od strony przedniej stawu i lepiej uwidacznia się w projekcjach skośnych i bocznych łokcia, natomiast na typowej osiowej projekcji tylnej dominuje obraz masywnego wyrostka łokciowego. Dobrym nawykiem w diagnostyce obrazowej, szczególnie w RTG narządu ruchu, jest zawsze zadanie sobie dwóch pytań: po pierwsze – jakie nasady i powierzchnie stawowe widzę (czy to na pewno ta okolica anatomiczna), po drugie – z której strony „patrzy” na nie promień centralny, czyli jaka to projekcja. Z mojego doświadczenia najczęstszy błąd wynika z patrzenia na zdjęcie zbyt ogólnie, bez rozpoznania konkretnych elementów: bloczka, główki, kłykci czy guzów kostnych. Jeżeli zaczniemy systematycznie identyfikować struktury anatomiczne, a dopiero potem zgadywać nazwę projekcji, takie pomyłki jak zamiana łokcia z piętą czy kolanem zdarzają się dużo rzadziej.