Strzałka na przedstawionym skanie TK wskazuje przestrzeń płynową o charakterystycznym kształcie litery „V” lub odwróconej „Y”, położoną symetrycznie w obrębie półkul mózgowych, tuż przy linii pośrodkowej. To jest typowy obraz komory bocznej – dokładniej jej rogów przednich (czołowych), widocznych w przekroju poprzecznym. W tomografii komputerowej komory wypełnione są płynem mózgowo–rdzeniowym, który w oknie mózgowym ma gęstość zbliżoną do wody i dlatego wygląda na ciemniejszy (hypodensyjny) niż tkanka mózgowa dookoła. W praktyce klinicznej umiejętność szybkiego rozpoznawania komór bocznych jest kluczowa: pozwala ocenić ich szerokość, symetrię, przemieszczenie oraz obecność zastoju płynu. Na podstawie kształtu i wymiarów komór bocznych radiolog ocenia np. wodogłowie, zanik mózgu, masy przemieszcające (guzy, krwiaki) czy skutki urazu. W standardowym opisie badania TK głowy zawsze odnosi się do układu komorowego – czy jest poszerzony, zapadnięty, czy zachowana jest linia pośrodkowa. Z mojego doświadczenia, w praktyce technika obrazowania bardzo pomaga kojarzenie topografii: komory boczne „siedzą” w obrębie półkul, komora III leży bardziej w środku, przy strukturach międzymózgowia, a wodociąg mózgu i komora IV schodzą w dół w kierunku pnia mózgu. Rozpoznanie komory bocznej na takim przekroju jest więc zgodne z klasycznym obrazem anatomicznym i dobrą praktyką opisu badań TK zgodnie z zasadami neuroradiologii.
Na tym obrazie TK głowy łatwo pomylić różne elementy układu komorowego, zwłaszcza gdy ogląda się pojedynczy przekrój, a nie całe badanie w sekwencji warstw. Wskazana przez strzałkę struktura ma jednak typowy wygląd i położenie dla przednich części komór bocznych, a nie dla pozostałych wymienionych odpowiedzi. Wodociąg mózgu (wodociąg Sylwiusza) jest wąskim kanałem łączącym komorę III z komorą IV. Leży w obrębie śródmózgowia, czyli znacznie bardziej ku tyłowi i ku dołowi, w rejonie pnia mózgu. W typowym przekroju osiowym TK głowy wodociąg, jeśli w ogóle jest widoczny, ma postać bardzo cienkiego, punktowego lub nitkowatego światła, a nie szerokiej, rozgałęziającej się przestrzeni w obrębie półkul. Pomyłka w tym kierunku zwykle wynika z traktowania całego układu komorowego jako jednej „dziury z płynem”, bez zwracania uwagi na topografię względem kory i sklepistości czaszki. Komora III ma z kolei kształt bardziej szczelinowaty, położona jest dokładnie w linii pośrodkowej, między wzgórzami, niżej niż rogi przednie komór bocznych. Na przekrojach, gdzie dobrze widać rogi przednie, komora III często nie jest jeszcze wyraźnie widoczna lub ma zupełnie inny, bardziej podłużny układ, a nie formę litery „V” w półkulach. Szyszynka natomiast jest strukturą miąższową, parenchymatyczną, a nie przestrzenią płynową. W TK często wykazuje drobne zwapnienia i wtedy wygląda jako jasny, niewielki punkt w okolicy tylnej części komory III, nad wzgórkami czworaczymi. Na prezentowanym obrazie strzałka nie wskazuje takiego punktowego, hiperdensyjnego ogniska, tylko symetryczną przestrzeń wypełnioną płynem. Typowym błędem jest tu ocenianie „kształtu” bez uwzględnienia kontekstu anatomicznego – gdzie jest sklepistość, gdzie są półkule, gdzie pień mózgu. Dobra praktyka w diagnostyce obrazowej zakłada zawsze korelację struktury z jej położeniem w trzech płaszczyznach i znajomość tego, które elementy układu komorowego powinny być widoczne na danym poziomie przekroju. Dzięki temu łatwiej uniknąć takich pomyłek i prawidłowo rozróżnić komory boczne, komorę III, wodociąg oraz drobne gruczoły jak szyszynka.
