Kwalifikacja: MED.08 - Świadczenie usług medycznych w zakresie diagnostyki obrazowej, elektromedycznej i radioterapii

W rezonansie magnetycznym łatwo się pomylić między różnymi kątami impulsów RF i różnymi czasami, bo nazwy są podobne, a w praktyce w sekwencji dzieje się dużo naraz. Czas repetycji TR ma jednak bardzo konkretne znaczenie: to odstęp między dwoma kolejnymi impulsami pobudzającymi RF o kącie 90°, czyli między początkiem jednego cyklu pomiarowego a początkiem następnego. Impulsy 180° pojawiają się głównie jako impulsy refokusujące w sekwencjach spin-echo, ale nie one definiują TR. Ich zadaniem jest odwrócenie dekoherencji spowodowanej niejednorodnościami pola i „złożenie” sygnału w echo, które rejestrujemy w czasie TE. Dlatego wiązanie TR z odległością między impulsami 180° to pomylenie roli tych impulsów z parametrem czasowym sekwencji. Podobny błąd pojawia się przy myleniu TR z czasem inwersji TI. TI definiuje się jako odstęp między impulsem inwersyjnym 180° a momentem rejestracji sygnału (echa). To jest typowe np. w sekwencjach STIR czy FLAIR, gdzie odpowiednio tłumimy sygnał tkanki tłuszczowej albo płynu mózgowo-rdzeniowego. Jeśli ktoś próbuje opisać TR jako odstęp między impulsem inwersji 90° czy 180° a echem, to w praktyce miesza pojęcia TR, TE i TI w jedno. Typowy schemat myślowy jest taki: „jest jakiś impuls i po jakimś czasie jest echo, więc to pewnie TR”, ale to właśnie bardziej opisuje TE, czyli time to echo. TR odnosi się do powtarzania całego cyklu pobudzenia, a TE do odstępu między impulsem pobudzającym 90° a rejestrowanym echem. Dobre opanowanie tych definicji jest kluczowe przy ustawianiu protokołów MR, bo od TR i TE zależy, czy sekwencja będzie T1-, T2- czy PD-zależna, a od TI – czy uda się skutecznie wyciszyć wybraną tkankę. Z mojego doświadczenia, jak się raz porządnie rozrysuje schemat sekwencji spin-echo, to te pomyłki znikają, bo widać wyraźnie: TR liczymy między impulsami 90°, TE od 90° do echa, a TI od impulsu inwersyjnego 180° do echa.