W medycynie nuklearnej wykorzystuje się:
Prawidłowo wskazałeś zestaw aparatury typowej dla medycyny nuklearnej: scyntygraf, gammakamera, emisyjna tomografia i PET. Wszystkie te urządzenia mają jedną wspólną cechę – rejestrują promieniowanie emitowane z wnętrza ciała pacjenta po podaniu radiofarmaceutyku. To właśnie odróżnia medycynę nuklearną od klasycznej radiologii, gdzie źródło promieniowania jest na zewnątrz (np. lampa rentgenowska). Scyntygraf i gammakamera to w praktyce nazwy bliskoznaczne – gammakamera jest współczesnym urządzeniem rejestrującym promieniowanie gamma i tworzącym obrazy scyntygraficzne. Wykorzystuje się ją np. w scyntygrafii kości, tarczycy, perfuzji mięśnia sercowego. Emisyjna tomografia (SPECT – tomografia emisyjna pojedynczych fotonów) pozwala uzyskać obrazy przekrojowe, podobnie jak tomografia komputerowa, ale pokazuje głównie funkcję narządu, a nie tylko jego budowę. Dzięki temu można ocenić perfuzję mózgu, żywotność mięśnia sercowego czy czynność nerek. PET, czyli pozytonowa tomografia emisyjna, wykorzystuje radioizotopy emitujące pozytony i zjawisko anihilacji. Standardowo stosuje się np. 18F-FDG do oceny metabolizmu glukozy w onkologii, kardiologii czy neurologii. W nowoczesnych pracowniach łączy się PET z CT lub MR (PET/CT, PET/MR), co pozwala na bardzo dokładne połączenie informacji funkcjonalnej z anatomiczną. Z mojego doświadczenia to właśnie zrozumienie, że medycyna nuklearna bada przede wszystkim funkcję i metabolizm, a nie samą anatomię, bardzo pomaga w zapamiętaniu, jakie urządzenia do niej należą. W dobrych praktykach ważne jest też prawidłowe przygotowanie radiofarmaceutyku, kontrola jakości aparatury oraz ścisłe przestrzeganie zasad ochrony radiologicznej, bo pracujemy z promieniowaniem jonizującym podanym do organizmu pacjenta.
W medycynie nuklearnej kluczowe jest to, że obraz powstaje dzięki promieniowaniu emitowanemu z wnętrza ciała po podaniu radiofarmaceutyku, a nie dzięki zewnętrznemu źródłu, jak w RTG czy USG. Dlatego tak ważne jest rozróżnienie, które urządzenia rejestrują promieniowanie gamma lub anihilacyjne, a które służą do zupełnie innych badań. Częsty błąd polega na wrzucaniu do jednego worka wszystkich metod obrazowych i elektromedycznych, bo „to też jest diagnostyka”. USG, czyli ultrasonografia, wykorzystuje fale ultradźwiękowe, nie ma tam żadnego promieniowania jonizującego ani radioizotopów. Jest to metoda czysto mechaniczna, oparta na odbiciu fal akustycznych. Dlatego ultrasonograf nie ma nic wspólnego z medycyną nuklearną, mimo że też służy do obrazowania. Podobnie EEG i EMG należą do diagnostyki elektromedycznej. EEG rejestruje bioelektryczną aktywność mózgu za pomocą elektrod na skórze głowy, a EMG ocenia czynność mięśni i nerwów obwodowych. W obu przypadkach nie podaje się radiofarmaceutyków, nie ma pomiaru promieniowania gamma ani pozytonów. To całkiem inna działka, bardziej fizjologia i neurofizjologia niż medycyna nuklearna. Właśnie pomieszanie pojęcia „badanie funkcjonalne” z „badaniem z użyciem radioizotopów” jest typową pułapką. Medycyna nuklearna rzeczywiście bada funkcję narządów, ale zawsze poprzez zastosowanie znacznika promieniotwórczego i rejestrację jego emisji przy pomocy scyntygrafu, gammakamery, SPECT lub PET. Dobre praktyki i standardy mówią jasno: do medycyny nuklearnej zaliczamy techniki emisyjne z użyciem radioizotopów, a nie USG, EEG czy EMG. Warto sobie to poukładać: USG – ultradźwięki, EEG/EMG – sygnały bioelektryczne, medycyna nuklearna – promieniowanie jonizujące z wnętrza ciała po podaniu radiofarmaceutyku.