Posługując się tabelą dobierz wyłącznik nadmiarowo-prądowy o największym prądzie znamionowym, który może zabezpieczać obwód jednofazowy, wykonany przewodami o przekroju 1,5 mm2, ułożonymi w sposób B2.
| Tabela: Obciążalność długotrwała I, [A] przewodów miedzianych o izolacji polwinitowej przy obliczeniowej temperaturze 25 °C | ||||||||||||
| Ułożenie | A1 | A2 | B1 | B2 | C | E | ||||||
| Liczba jednocześnie obciążonych żył | 2 | 3 | 2 | 3 | 2 | 3 | 2 | 3 | 2 | 3 | 2 | 3 |
| Przekrój mm2 | Dopuszczalna obciążalność długotrwała, A | |||||||||||
| 1,5 | 15,5 | 14,5 | 15,5 | 14 | 18,5 | 16,5 | 17,5 | 16 | 21 | 18,5 | 23 | 19,5 |
| 2,5 | 21 | 19 | 18,5 | 19,5 | 25 | 22 | 24 | 21 | 29 | 25 | 32 | 27 |
| 4 | 28 | 25 | 27 | 24 | 34 | 30 | 32 | 29 | 28 | 34 | 42 | 36 |
Kluczowe jest tu poprawne odczytanie obciążalności długotrwałej przewodu i dobranie zabezpieczenia tak, żeby nie dopuścić do przegrzewania żył. Obwód jednofazowy ma dwie jednocześnie obciążone żyły: fazową L i neutralną N. Przewód ochronny PE normalnie nie przenosi prądu roboczego, więc go tutaj nie liczymy. Dla przekroju 1,5 mm² i sposobu ułożenia B2 z tabeli odczytujemy dopuszczalną obciążalność długotrwałą 17,5 A. Zasada doboru zabezpieczenia nadprądowego jest taka, że prąd znamionowy wyłącznika powinien być nie większy od obciążalności przewodu, czyli praktycznie $I_n <= I_z$. Spośród podanych wartości największy wyłącznik, który spełnia ten warunek, to B16, bo 16 A jest mniejsze niż 17,5 A. B20 już przekracza dopuszczalną obciążalność przewodu. Charakterystyka B oznacza sposób zadziałania członu zwarciowego, a nie samą obciążalność przewodu. W praktyce tak dobiera się np. zabezpieczenia obwodów gniazd lub oświetlenia, ale zawsze trzeba jeszcze sprawdzić spadek napięcia, warunki samoczynnego wyłączenia zasilania oraz ewentualne współczynniki korekcyjne, np. temperaturę otoczenia i grupowanie przewodów. Moim zdaniem to jedno z tych pytań, gdzie najłatwiej pomylić tabelę przez nieuwagę, a nie przez brak wiedzy.
W tym zadaniu najważniejsze nie jest samo znalezienie dowolnego wyłącznika, który jakoś zadziała, tylko dobranie największego dopuszczalnego prądu znamionowego zabezpieczenia dla konkretnego przewodu. Dla obwodu jednofazowego przyjmujemy dwie jednocześnie obciążone żyły, czyli L i N. Przy przekroju 1,5 mm² oraz sposobie ułożenia B2 tabela podaje obciążalność długotrwałą 17,5 A. To oznacza, że zabezpieczenie nadmiarowo-prądowe nie może mieć prądu znamionowego większego od tej wartości, bo przewód mógłby pracować przeciążony przez dłuższy czas i nadmiernie się nagrzewać. W praktyce prowadzi to do uszkodzenia izolacji, skrócenia żywotności instalacji, a w skrajnych przypadkach nawet do zagrożenia pożarowego. Wybór B20 wynika zwykle z myślenia, że skoro przewód ma 1,5 mm², to jeszcze „jakoś wytrzyma”, ale według danych z tabeli 20 A jest już za dużo, bo 20 A > 17,5 A. Z kolei C6 oraz B6 mają zbyt mały prąd znamionowy, więc nie są odpowiedzią na pytanie o największy dopuszczalny wyłącznik. One mogłyby chronić przewód przed przeciążeniem, ale ograniczałyby obwód do 6 A, czyli nie wykorzystują dostępnej obciążalności. Charakterystyka C w C6 nie zwiększa prądu znamionowego przewodu; dotyczy głównie prądu zadziałania przy zwarciu i rozruchach odbiorników. Dobra praktyka, zgodna z podejściem stosowanym w normach instalacyjnych, polega na sprawdzeniu warunku $I_b <= I_n <= I_z$, a potem jeszcze warunków zwarciowych i przeciwporażeniowych. Tutaj największą poprawną wartością jest więc 16 A, czyli B16.