Której klasy ogranicznik przepięciowy przedstawiono na rysunku?

Na rysunku nie pokazano ogranicznika klasy A, B ani C, mimo że wszystkie te oznaczenia pojawiają się przy ochronie przepięciowej i łatwo się w tym pomylić. Klasa A dotyczy raczej ochrony w sieciach napowietrznych i po stronie zewnętrznej, na przykład przy liniach zasilających, więc jej wygląd i miejsce montażu są zupełnie inne niż osprzęt umieszczany w puszce instalacyjnej. Klasa B, obecnie kojarzona z typem 1, jest przeznaczona do odprowadzania dużych prądów udarowych, także od częściowych prądów piorunowych. Taki aparat montuje się zwykle w rozdzielnicy głównej albo przy złączu, ma solidniejsze zaciski i parametry opisane prądem udarowym Iimp, a nie wygląda jak zwykły łącznik ścienny. Klasa C, czyli typ 2, również pracuje głównie w rozdzielnicach i ogranicza przepięcia łączeniowe oraz resztkowe po pierwszym stopniu ochrony. Typowy błąd polega na tym, że ktoś widzi symbol ogranicznika i od razu wybiera B lub C, bo te klasy są najczęściej omawiane przy rozdzielnicach. Tutaj kluczowe jest jednak miejsce zastosowania i konstrukcja urządzenia: płaski moduł podtynkowy, kontrolka stanu oraz opis GREEN OK, RED Replace wskazują na ochronę końcową przy odbiorniku. W dobrych praktykach branżowych, zgodnych z PN-HD 60364-5-534 i PN-EN 61643-11, taki element traktuje się jako ostatni stopień ochrony, czyli klasę D, a obecnie typ 3. Nie powinno się go mylić z aparatem głównym, bo jego zadanie jest bardziej delikatne: obniżyć przepięcie do poziomu bezpieczniejszego dla elektroniki, już po wcześniejszym ograniczeniu energii udaru przez stopnie wyższe.