Na podstawie wyników pomiarów rezystancji w przewodzie elektrycznym przedstawionym na ilustracji można stwierdzić, że żyły
| Pomiar pomiędzy końcami żył | Rezystancja w Ω |
|---|---|
| L1.1 – L1.2 | 0 |
| L2.1 – L2.2 | 0 |
| L3.1 – L3.2 | ∞ |
| N.1 – N.2 | 0 |
| PE.1 – PE.2 | 0 |
| L1.1 – L2.1 | ∞ |
| L1.1 – L3.1 | ∞ |
| L1.1 – N.1 | ∞ |
| L1.1 – PE.1 | ∞ |
| N.1 – PE.1 | 0 |
| N.1 – L2.1 | ∞ |
| N.1 – L3.1 | ∞ |
A. N i L3 są zwarte oraz PE jest przerwana.
B. L1 i L2 są zwarte.
C. L1 i L2 są przerwane.
D. N i PE są zwarte oraz L3 jest przerwana.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2022 (arkusz EE.05-SG-22.01).
Wyniki pomiarów jasno pokazują dwie usterki: zwarcie między żyłą N i PE oraz przerwę w żyle L3. Najważniejsza zasada interpretacji jest taka: pomiar między dwoma końcami tej samej żyły powinien dać bardzo małą rezystancję, w praktyce bliską 0 Ω. Dlatego L1.1 – L1.2, L2.1 – L2.2, N.1 – N.2 i PE.1 – PE.2 oznaczają ciągłość tych żył. Natomiast L3.1 – L3.2 ma rezystancję ∞, czyli obwód jest otwarty, więc żyła L3 jest przerwana. Z kolei pomiar między różnymi żyłami powinien dawać ∞, bo przewody nie mogą być ze sobą połączone. Tutaj N.1 – PE.1 ma 0 Ω, więc N i PE są zwarte. W instalacji typu TN-S przewód neutralny N i ochronny PE powinny być rozdzielone poza wyznaczonym punktem rozdziału, a ich przypadkowe zwarcie może powodować zadziałanie RCD, błędne pomiary ochronne i ryzyko niebezpiecznych prądów w przewodzie ochronnym. Z mojego doświadczenia taki wynik zawsze warto potwierdzić po odłączeniu kabla od urządzeń, bo podłączone odbiorniki potrafią fałszować pomiar. Dobra praktyka, zgodna z podejściem stosowanym przy sprawdzaniu instalacji według PN-HD 60364-6, to badać ciągłość żył i izolację dopiero na obwodzie bez napięcia, zabezpieczonym przed przypadkowym załączeniem.
Tu łatwo wpaść w pułapkę, bo sama wartość 0 Ω nie zawsze oznacza usterkę. Wszystko zależy od tego, co mierzymy. Jeżeli omomierz jest podłączony do dwóch końców tej samej żyły, wynik bliski 0 Ω oznacza ciągłość przewodu, czyli stan prawidłowy. Tak jest dla L1, L2, N i PE. Dlatego wniosek, że L1 i L2 są przerwane, jest niezgodny z tabelą pomiarów. Przerwa w przewodzie objawia się rezystancją ∞ między jego końcami, a taki wynik występuje tylko dla L3. Również stwierdzenie, że L1 i L2 są zwarte, nie pasuje do danych, bo pomiar L1.1 – L2.1 daje ∞. Między różnymi żyłami właśnie nieskończona rezystancja jest wynikiem oczekiwanym, bo oznacza brak połączenia galwanicznego i poprawną separację. Błędne jest też uznanie, że N i L3 są zwarte oraz PE jest przerwana. Zwarcie N z L3 nie występuje, ponieważ N.1 – L3.1 ma ∞, a PE nie jest przerwany, bo PE.1 – PE.2 ma 0 Ω. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś patrzy tylko na pojedynczą wartość, bez sprawdzenia, czy pomiar dotyczy ciągłości żyły, czy izolacji między żyłami. W praktyce elektrycznej rozróżnienie tych dwóch sytuacji jest kluczowe. Przy tej tabeli trzeba czytać wyniki parami: ta sama żyła ma mieć małą rezystancję, różne żyły mają być od siebie odizolowane. Wyjątek wykryty w danych to N.1 – PE.1 = 0 Ω, co oznacza zwarcie N z PE, a L3.1 – L3.2 = ∞ wskazuje przerwę żyły fazowej L3.