Fragment dokumentacji technicznej określonej jako schemat zasadniczy (ideowy) znajduje się na rysunku
Rysunek C jest fragmentem schematu zasadniczego, czyli ideowego, bo pokazuje zasadę działania obwodu, a nie wygląd elementów w rzeczywistości ani ich dokładne położenie na ścianie. Widać tu przewody L i N, symbol łącznika oraz odbiornik oświetleniowy oznaczony jako 3a. Taki schemat pozwala zrozumieć, jak prąd ma płynąć w obwodzie i które elementy są ze sobą elektrycznie połączone. Moim zdaniem to jest najważniejsza cecha schematu ideowego: mniej interesuje nas trasa kabla w tynku, a bardziej logika połączeń. W praktyce elektryk korzysta z takiego rysunku przy analizie działania instalacji, sprawdzaniu poprawności sterowania lampą albo szukaniu usterki, np. dlaczego łącznik nie podaje fazy na oprawę. Dobre praktyki dokumentacyjne, zgodne z podejściem norm PN-EN IEC 60617 oraz PN-EN 61082, wymagają stosowania symboli graficznych i czytelnego oznaczania zacisków, przewodów oraz aparatów. Przy instalacjach budynkowych trzeba też pamiętać o zasadach PN-HD 60364, czyli m.in. o poprawnym prowadzeniu przewodu fazowego przez łącznik, a nie przewodu neutralnego.
W tym pytaniu łatwo pomylić różne rodzaje rysunków instalacyjnych, bo wszystkie pokazują podobny obwód oświetleniowy, tylko w innym ujęciu. Rysunek, na którym lampa i łącznik są narysowane prawie tak, jak wyglądają w rzeczywistości, bardziej przypomina rysunek poglądowy albo montażowy. On pomaga wyobrazić sobie rozmieszczenie osprzętu, ale nie jest typowym schematem zasadniczym, bo nie pokazuje jednoznacznie logiki połączeń za pomocą symboli elektrycznych. Z kolei uproszczone szkice z samymi liniami i punktami mogą sugerować przebieg przewodów lub bardzo skrócony schemat połączeń, jednak brakuje im pełniejszego przedstawienia elementów obwodu i zależności funkcjonalnych. Typowy błąd polega na tym, że ktoś patrzy na rysunek i wybiera ten, który wygląda najbardziej znajomo z budowy, zamiast sprawdzić, czy spełnia cechy schematu ideowego. Schemat zasadniczy ma przede wszystkim pokazać działanie układu: skąd przychodzi zasilanie, przez jaki aparat przechodzi przewód fazowy, gdzie jest odbiornik i jak zamyka się obwód przez N. W branży to ma znaczenie praktyczne, bo dokumentacja musi być czytelna nie tylko dla osoby, która montowała instalację, ale też dla kogoś, kto później wykonuje pomiary, przegląd albo modernizację. Dlatego stosuje się ustalone symbole, zgodne z PN-EN IEC 60617, a nie przypadkowe obrazki przypominające lampę czy puszkę.