Kwalifikacja: ELE.05 - Eksploatacja maszyn, urządzeń i instalacji elektrycznych

Pomiar energii elektrycznej u odbiorcy indywidualnego ma bardzo konkretny cel: w sposób prosty, tani i wystarczająco dokładny określić, ile energii zostało pobrane z sieci. Z tego powodu stosuje się metodę bezpośrednią, czyli licznik włączony bezpośrednio w obwód zasilający lokal. Błędne skojarzenia wynikają często z mieszania pojęć używanych przy dużych instalacjach przemysłowych z tymi, które dotyczą zwykłego mieszkania czy domu. Pojęcie metody zerowej nie występuje w praktyce rozliczeniowego pomiaru energii. Słowo „zero” kojarzy się raczej z przewodem neutralnym lub z metodami pomiaru rezystancji, ale nie z pomiarem energii w układach licznikowych. Jeżeli ktoś wybiera taką odpowiedź, to zwykle wynika to z intuicyjnego skojarzenia nazwy, a nie z realnej praktyki pomiarowej. Metoda różnicowa też nie jest stosowana do rozliczania energii pobranej przez indywidualnego odbiorcę. Różnicowe pomiary kojarzą się raczej z wyłącznikami różnicowoprądowymi (porównywanie prądu wpływającego i wypływającego) albo z pomiarami laboratoryjnymi, gdzie odejmuje się dwa wskazania. Licznik energii w mieszkaniu nie działa w ten sposób, tylko mierzy moc chwilową i całkuje ją w czasie. Określenie metoda techniczna bywa używane w innych działach elektrotechniki, np. przy pomiarach mocy, rezystancji czy parametrów maszyn, ale nie funkcjonuje jako standardowa nazwa sposobu rozliczeniowego pomiaru energii u odbiorców. Typowy błąd myślowy polega na tym, że szuka się „mądrze brzmiącej” nazwy zamiast odwołać się do praktyki: co faktycznie montuje zakład energetyczny w skrzynce licznikowej. Z mojego doświadczenia najlepiej zapamiętać prostą zasadę: małe prądy – pomiar bezpośredni, duże prądy – układy pośrednie z przekładnikami, ale to już zupełnie inna kategoria odbiorców niż odbiorca indywidualny.