Kwalifikacja: ELE.05 - Eksploatacja maszyn, urządzeń i instalacji elektrycznych

Klucz do tego pytania leży w materiale żyły, a nie tylko w samym przekroju. ADY 2,5 mm² to przewód aluminiowy, natomiast DY 2,5 mm² jest miedziany. Miedź ma mniejszą rezystywność niż aluminium, co oznacza, że dla tego samego przekroju jej opór elektryczny jest niższy. Typowy błąd myślowy polega na założeniu, że skoro zmieniamy typ przewodu, to „na pewno będzie się bardziej grzał” albo „będzie miał gorszą obciążalność”. W rzeczywistości jest odwrotnie: przy tym samym przekroju przewód miedziany może bezpiecznie przenieść większy prąd niż aluminiowy, więc jego obciążalność prądowa rośnie, a nie maleje. To wyklucza tezę o zmniejszeniu obciążalności czy o większym nagrzewaniu się przewodu, bo przy tym samym prądzie miedź ma mniejsze straty I²R i mniej się grzeje. Kolejne częste nieporozumienie dotyczy spadku napięcia. Skoro rezystancja żył miedzianych jest mniejsza, to dla tego samego prądu i długości obwodu spadek napięcia musi być niższy, nie wyższy. Wzór ΔU = I · R jednoznacznie to pokazuje: mniejsze R daje mniejszy spadek. Dlatego stwierdzenie o zwiększeniu spadku napięcia na przewodach przeczy podstawowym zależnościom. Prawidłowym skutkiem jest zmniejszenie rezystancji pętli zwarciowej, bo na tę rezystancję składa się m.in. opór przewodów fazowych i ochronnych. Gdy te przewody są z miedzi, impedancja pętli zwarciowej maleje, prąd zwarciowy rośnie i zabezpieczenia nadprądowe mają lepsze warunki do szybkiego wyłączenia uszkodzonego obwodu. W praktyce pomiarowej od razu to widać po niższych wartościach impedancji pętli zwarcia Zs po wymianie instalacji aluminiowej na miedzianą.