Na podstawie odpowiednich dokumentów dotyczących pacjenta, osoba wydająca lek może na rewersie recepty samodzielnie wpisać
A. datę wystawienia.
B. nazwisko pacjenta.
C. nazwisko lekarza.
D. kod uprawnień pacjenta.
W tej sytuacji właściwe jest wpisanie na rewersie recepty kodu uprawnień pacjenta, jeżeli osoba wydająca lek ma do tego podstawę w odpowiednich dokumentach okazanych przez pacjenta. Chodzi tu o uprawnienia dodatkowe wpływające np. na poziom odpłatności albo szczególny status pacjenta, takie jak uprawnienia inwalidy wojennego, zasłużonego honorowego dawcy krwi, osoby represjonowanej czy inne przewidziane w przepisach. W praktyce aptecznej nie robi się tego na oko ani z pamięci pacjenta, tylko po weryfikacji dokumentu: legitymacji, zaświadczenia albo innego dokumentu potwierdzającego dane uprawnienie. Moim zdaniem to jedna z tych zasad, które wydają się drobiazgiem, ale przy kontroli refundacji mają ogromne znaczenie. Rewers recepty służy właśnie do pewnych adnotacji osoby realizującej receptę, natomiast nie jest miejscem do dowolnego uzupełniania podstawowych danych recepty. Dobra praktyka jest taka, żeby wpis był czytelny, zgodny z dokumentacją i możliwy do odtworzenia w razie kontroli NFZ lub wewnętrznej kontroli apteki.
W tym pytaniu łatwo pomylić dwa różne zagadnienia: uzupełnianie braków formalnych recepty oraz nanoszenie adnotacji przez osobę wydającą lek. Nazwisko pacjenta, data wystawienia recepty i nazwisko lekarza należą do podstawowych danych recepty, które powinny wynikać z dokumentu wystawionego przez osobę uprawnioną do ordynacji. Osoba realizująca receptę w aptece nie powinna samodzielnie dopisywać takich informacji na podstawie domysłów, rozmowy z pacjentem albo nawet ogólnej dokumentacji, bo mogłoby to zmieniać treść dokumentu medycznego i refundacyjnego. To już nie jest zwykła adnotacja techniczna, tylko ingerencja w dane, za które odpowiada wystawiający receptę. Typowy błąd myślowy polega na uznaniu, że skoro farmaceuta albo technik farmaceutyczny widzi dokument pacjenta, to może uzupełnić każdy brak. Tak to nie działa. W aptece można wykonać tylko te czynności, na które pozwalają przepisy dotyczące realizacji recept i dokumentacji refundacyjnej. Kod uprawnień pacjenta jest specyficznym przypadkiem, bo może zostać ustalony na podstawie właściwych dokumentów okazanych przy realizacji i odnotowany na rewersie recepty. Natomiast data wystawienia czy nazwisko lekarza mają znaczenie dla ważności recepty, odpowiedzialności zawodowej i rozliczenia świadczenia, dlatego ich samodzielne dopisywanie byłoby ryzykowne i niezgodne z dobrą praktyką. W codziennej pracy lepiej przyjąć prostą zasadę: dane identyfikujące receptę i wystawcę muszą pochodzić z recepty, a uprawnienia pacjenta można potwierdzać dokumentem i odpowiednio odnotować, jeśli przepisy na to pozwalają.