Kwalifikacja: AUD.02 - Rejestracja, obróbka i publikacja obrazu

Wielu osobom wydaje się, że tryby takie jak matrycowy, centralnie ważony czy uśredniony automatycznie „załatwią sprawę” w każdej sytuacji, bo przecież aparat sam dobierze najlepszą ekspozycję. Jednak to podejście często prowadzi do rozczarowań, szczególnie gdy fotografujemy sceny o dużym kontraście. Matrycowy i uśredniony analizują jasność z całego kadru, próbując znaleźć kompromis pomiędzy światłami i cieniami. To niestety powoduje, że w przypadku bardzo jasnych fragmentów (np. mocne światło słoneczne na części zdjęcia) aparat „zgubi” szczegóły w światłach, wypalając je, albo zbyt mocno przyciemni cienie, czyniąc je zupełnie czarnymi. Centralnie ważony skupia się bardziej na środku kadru, ale nadal bierze pod uwagę otoczenie, więc przy kontrastowych scenach także nie daje pełnej kontroli nad ekspozycją kluczowych detali w światłach. Typowym błędem jest przekonanie, że automatyka zawsze rozpozna nasze intencje – niestety, algorytmy pomiaru światła nie wiedzą, co dla nas jest najważniejsze w kadrze. Profesjonalni fotografowie i trenerzy technologii obrazowania od lat podkreślają, że w trudnych, kontrastowych warunkach trzeba świadomie korzystać z narzędzi, które pozwalają wskazać aparatowi konkretny punkt do pomiaru. Pomiar punktowy jest tu nieoceniony, bo ignoruje resztę sceny i dba tylko o szczegóły tam, gdzie tego chcemy – np. na jasnej twarzy, refleksach czy świetle przebijającym przez okno. Zbyt duże uogólnienie pomiaru prowadzi do utraty niuansów i nieodwracalnych błędów ekspozycji. Moim zdaniem, zaufanie wyłącznie automatyce bywa zgubne i, paradoksalnie, utrudnia rozwój fotograficznej świadomości.