Fotografia podlega ochronie prawnej jako dzieło osobiste, gdy
Fotografia ma swoje prawa autorskie, gdy jest efektem pracy twórczej, gdzie widać tę inwencję i samodzielność artysty. Czyli autor zdjęcia powinien wnieść coś od siebie, jakąś swoją kreatywność. Na przykład, zdjęcia artystyczne to nie tylko suche rejestrowanie rzeczywistości, ale też interpretacja tego, co widzi artysta. Fajnie zauważyć, że ochrona nie dotyczy tylko techniki robienia zdjęć, ale również tego, jak autor podchodzi do kompozycji, światła czy kolorów. Niezależnie od tego, czy to pejzaż, portret, czy coś abstrakcyjnego, kluczowe jest, żeby zdjęcie miało tę twórczą nutę. Z danych międzynarodowych, jak Konwencja Berneńska, wynika, że zdjęcia muszą mieć swoje cechy, by być chronione prawem autorskim.
Jak ktoś myśli, że prawa autorskie do zdjęć dotyczą wyłącznie tego, co na nich widać, to się myli. Na przykład, mówienie, że zdjęcie jest chronione, gdy pokazuje dzieła sztuki, zawęża całą sprawę. Ochrona prawna nie wiąże się tylko z tym, co przedstawia zdjęcie, ale jak to jest zrobione przez fotografa. Też nie można zapominać, że zdjęcia dokumentów nie są automatycznie chronione, bo same dokumenty nie są dziełami twórczymi. Jeśli ktoś wiernie odwzorowuje oryginał, to zdjęcie wcale nie musi spełniać wymogów twórczości, bo to może być tylko kopia. Dużo ludzi myli dokumentalizm z twórczością artystyczną, co prowadzi do różnych nieporozumień w kwestiach prawnych. Zawsze chodzi o to, żeby zdjęcie miało oryginalność i kreatywność, żeby mogło być uznane za chronione prawem autorskim.