Kwalifikacja: AUD.02 - Rejestracja, obróbka i publikacja obrazu

Minimalna rozdzielczość skanowania oryginału płaskiego $10 \times 15$ cm, aby uzyskać obraz o rozmiarze $40 \times 60$ cm w rozdzielczości 150 dpi bez interpolacji, wynosi 600 spi. Aby zrozumieć to zagadnienie, należy najpierw wyjaśnić różnicę między DPI a SPI. Choć oba terminy dotyczą rozdzielczości, odnoszą się do różnych procesów. DPI (dots per inch) określa liczbę punktów tuszu, które drukarka umieszcza na jednym calu papieru — jest to parametr charakterystyczny dla procesu drukowania. SPI (samples per inch) określa natomiast liczbę próbek, które skaner rejestruje na jednym calu skanowanego oryginału — jest to parametr charakterystyczny dla procesu skanowania. W praktyce często stosuje się zamiennie termin DPI również dla skanowania, jednak poprawną jednostką dla rozdzielczości skanera jest SPI. Obliczenie wymaganej rozdzielczości skanowania rozpoczynamy od wyznaczenia skali powiększenia: $$\text{Skala} = \frac{\text{wymiar wydruku}}{\text{wymiar oryginału}} = \frac{40 \text{ cm}}{10 \text{ cm}} = \frac{60 \text{ cm}}{15 \text{ cm}} = 4\times$$ Następnie obliczamy wymaganą rozdzielczość skanowania, mnożąc docelową rozdzielczość wydruku przez skalę powiększenia: $$\text{Rozdzielczość skanowania} = 150 \text{ dpi} \times 4 = 600 \text{ spi}$$ Skanując oryginał z rozdzielczością 600 spi, uzyskujemy wystarczającą liczbę pikseli, aby wydrukować obraz czterokrotnie większy w rozdzielczości 150 dpi bez konieczności sztucznego dodawania pikseli przez interpolację. Znajomość zależności między rozdzielczością skanowania a parametrami wydruku stanowi podstawę pracy operatora DTP i pozwala na optymalne przygotowanie materiałów do druku.