Kwalifikacja: AUD.02 - Rejestracja, obróbka i publikacja obrazu

Odpowiedzi, które wskazują na aberrację sferyczną, aberrację komatyczną czy krzywiznę pola obrazu, wynikają najczęściej z mylnego rozumienia, jakiego typu wady dominują w różnych konstrukcjach optycznych. Aberracja sferyczna pojawia się wtedy, gdy promienie światła przechodzące przez soczewkę skupiają się w różnych punktach w zależności od odległości od osi optycznej. Efektem tego jest rozmycie obrazu, szczególnie na krawędziach, ale nie prowadzi to do charakterystycznych zniekształceń geometrycznych widocznych w rybim oku. Komatyzm natomiast objawia się smużeniem lub wydłużeniem punktowych źródeł światła, szczególnie poza osią optyczną. To jest istotne w astrofotografii czy w przypadku bardzo jasnych obiektywów, ale rzadko jest główną wadą w szerokokątnych obiektywach typu fish-eye. Krzywizna pola obrazu oznacza, że płaszczyzna ostrości nie pokrywa się z płaską matrycą aparatu, co powoduje, że obraz może być ostry tylko w centrum lub na krawędziach, ale nie na całej powierzchni jednocześnie. To oczywiście istotny problem w projektowaniu obiektywów, ale znowu – nie jest to to samo, co zniekształcenia kształtów. Typowym błędem jest uznawanie każdej wady optycznej za jednakowo częstą w każdym rodzaju obiektywu, a to nie jest prawda. W rybim oku, ze względu na ekstremalnie szeroki kąt widzenia i specyficzną budowę soczewek, dominuje dystorsja beczkowata – widoczna gołym okiem już na pierwszych zdjęciach z takiego obiektywu. Inne wady też mogą się pojawiać, ale ich wpływ na ostateczny kształt zdjęcia jest znacznie mniejszy niż właśnie tej dystorsji. W praktyce, zarówno w pracy profesjonalistów, jak i amatorów, najwięcej problemów oraz pytań pojawia się właśnie przy pracy z tą specyficzną dystorsją. Dlatego znajomość jej cech i umiejętność jej rozpoznania to absolutna podstawa przy pracy z rybim okiem, zgodnie z dobrymi praktykami branżowymi i standardami projektowania układów optycznych.