Pierścienie Newtona to
A. źródło światła w pierścieniowych lampach błyskowych
B. typ pierścieni pośrednich stosowanych w makrofotografii
C. efekt występujący podczas kopiowania za pomocą powiększalnika
D. efekt występujący podczas fotografowania „pod światło”
Pierścienie Newtona są efektem interferencji światła, który może pojawić się podczas kopiowania obrazu za pomocą powiększalnika, szczególnie gdy negatyw albo inny materiał przezroczysty przylega do gładkiej szyby w karetce powiększalnika. Między dwiema bardzo bliskimi powierzchniami, na przykład błoną fotograficzną i szkłem, tworzy się cienka warstwa powietrza o zmiennej grubości. Światło odbija się od tych granic i nakłada na siebie, przez co na odbitce mogą powstać charakterystyczne jasne i ciemne, czasem lekko kolorowe pierścienie. To nie jest ozdoba ani zamierzony filtr, tylko wada techniczna kopiowania. W praktyce ciemniowej stosuje się szkło antynewtonowskie, dobrze oczyszcza negatyw, dba o równomierny docisk i unika przypadkowego przyklejenia emulsji do szyby. Z mojego doświadczenia to jeden z tych problemów, które potrafią zepsuć bardzo dobrą odbitkę, mimo że ekspozycja i wywołanie są zrobione poprawnie. Dobra praktyka w pracy z powiększalnikiem polega też na kontroli próbnych pasków i oglądaniu obrazu pod lupą, bo pierścienie Newtona czasem widać dopiero na gotowej kopii.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka pojęć, bo słowo pierścienie kojarzy się z akcesoriami albo z okrągłym światłem. Pierścienie Newtona nie są jednak efektem fotografowania pod światło. Przy zdjęciach wykonywanych w stronę silnego źródła światła mogą pojawić się flary, bliki, spadek kontrastu, zamglenie obrazu albo kolorowe refleksy od soczewek obiektywu. To zjawiska optyczne związane głównie z pracą obiektywu i powłok przeciwodblaskowych, a nie z kopiowaniem negatywu w powiększalniku. Moim zdaniem to częsta pułapka, bo oba efekty mogą wyglądać jak niechciane plamy lub kręgi, ale ich przyczyna jest zupełnie inna. Pierścienie pośrednie w makrofotografii to z kolei mechaniczne tuleje montowane między aparatem a obiektywem. Zwiększają odległość obiektywu od matrycy lub filmu, dzięki czemu można ostrzyć z mniejszej odległości i uzyskać większą skalę odwzorowania. Nie mają związku z interferencją światła na cienkiej warstwie powietrza. Również pierścieniowa lampa błyskowa nie pasuje do tego pojęcia. W lampie pierścieniowej światło jest rozmieszczone dookoła osi obiektywu, co daje równomierne oświetlenie w makro, stomatologii czy fotografii produktowej. Pierścienie Newtona powstają natomiast w procesach analogowego kopiowania lub skanowania, gdy bardzo gładkie powierzchnie leżą blisko siebie. Dlatego poprawne rozpoznanie wymaga odróżnienia sprzętu, techniki oświetleniowej i rzeczywistego zjawiska interferencyjnego w pracy ciemniowej.