Poprawę ekspozycji zdjęcia w programie Adobe Photoshop dokonuje się z użyciem
Narzędzie poziomów w Adobe Photoshop to taka trochę podstawa, jeśli chodzi o szybkie poprawienie ekspozycji zdjęcia. Działa na zasadzie przesuwania suwaków odpowiadających za cienie, półtony i światła, czyli to, co w fotografii jest kluczowe dla balansu jasności i kontrastu. Bardzo często, gdy zdjęcie jest niedoświetlone albo przepalone, właśnie poziomy pozwalają w prosty sposób przywrócić detale w ciemnych lub jasnych partiach. Moim zdaniem nie ma bardziej intuicyjnego podejścia do korygowania ekspozycji, zwłaszcza na etapie wstępnej obróbki. Profesjonaliści używają tego narzędzia właściwie non stop, bo pozwala szybko wyprostować histogram zdjęcia – a to taki wykres, na którym widać rozkład jasności. Fajnie też, że poziomy pozwalają pracować osobno na kanałach RGB, co się przydaje jak zdjęcie ma np. niechciane zafarby. W branży graficznej i fotograficznej to jeden ze standardów i, szczerze mówiąc, jak ktoś nie ogarnia poziomów, to trochę tak, jakby nie znał podstaw Photoshopa. Mało kto wie, że poziomy można też używać do precyzyjnego ustawiania punktów czerni i bieli, co potrafi uratować nawet bardzo słabe zdjęcie pod kątem ekspozycji. Z mojego doświadczenia – poziomy to jedno z tych narzędzi, które naprawdę warto opanować, bo przydają się nie tylko w fotografii, ale też wszędzie tam, gdzie liczy się kontrola nad jasnością obrazu.
Wielu początkujących użytkowników Photoshopa myli narzędzia do edycji ekspozycji z innymi funkcjami służącymi do zupełnie różnych celów. Na przykład stempel, chociaż bardzo przydatny, służy do retuszu – pozwala kopiować fragmenty obrazu i zakrywać niechciane elementy, ale w żaden sposób nie wpływa na jasność czy kontrast całego zdjęcia. To typowy błąd, zwłaszcza kiedy ktoś kojarzy narzędzie tylko z jego popularnością, nie z funkcjonalnością. Mapa gradientu to z kolei efekt, który nakłada na zdjęcie przejście tonalne, kolorowe lub czarno-białe – używa się jej raczej do kreatywnych przeróbek, stylizacji, czasem do uzyskania efektów specjalnych albo pseudo HDR-a, ale nie do poprawy ekspozycji w klasycznym sensie. Kolor kryjący natomiast, to najzwyklejsza warstwa z kolorem, którą można kłaść na zdjęcie z określoną przezroczystością – czasem pomaga przy tintowaniu obrazu, ale nie daje nam żadnej precyzyjnej kontroli nad światłami, cieniami czy półtonami. Często spotykam się ze schematem myślenia, że każde narzędzie graficzne da się wykorzystać do wszystkiego, ale to nieprawda – Photoshop jest bardzo rozbudowany, a każde narzędzie ma swoją określoną funkcję. Poprawa ekspozycji wymaga narzędzi operujących na jasności pikseli, najlepiej z kontrolą nad histogramem, a nie takich, które po prostu zmieniają kolor czy zakrywają fragmenty obrazu. W praktyce, jeśli ktoś próbuje poprawiać ekspozycję stemplem, mapą gradientu czy kolorem kryjącym, może tylko pogorszyć jakość zdjęcia, bo nie uzyska naturalnego efektu. Najlepiej od razu sięgnąć po poziomy lub krzywe, bo to zgodne z dobrymi praktykami nie tylko w branży fotograficznej, ale też graficznej.