Która czynność jest związana z przygotowaniem zdjęcia do wydruku?
A. Zmniejszenie głębi bitowej obrazu cyfrowego i zarchiwizowanie pliku graficznego z zastosowaniem algorytmu kompresji stratnej.
B. Ustawienie trybu kwadrychromii.
C. Dopasowanie wielkości obrazu cyfrowego do rozmiaru papieru fotograficznego.
D. Ustawienie trybu koloru indeksowanego i rozdzielczości 72 ppi.
Przy przygotowaniu zdjęcia do wydruku kluczowe jest dopasowanie wielkości obrazu cyfrowego do rozmiaru papieru fotograficznego, bo drukarka albo laboratorium fotograficzne musi wiedzieć, jak gęsto rozłożyć piksele na konkretnym formacie odbitki. W praktyce chodzi o połączenie trzech rzeczy: wymiarów w pikselach, rozmiaru papieru oraz rozdzielczości druku, najczęściej około 300 ppi dla dobrej jakości odbitki fotograficznej. Dla formatu 10 × 15 cm obraz powinien mieć odpowiednią proporcję boków, inaczej zostanie przycięty albo pojawią się białe paski. Moim zdaniem to jedna z tych rzeczy, które naprawdę odróżniają przypadkowy wydruk od pracy przygotowanej porządnie. Dobra praktyka to sprawdzenie kadru, proporcji, rozdzielczości, ewentualnego spadu, profilu barwnego ICC i ostrości po przeskalowaniu. Samo zdjęcie może wyglądać dobrze na monitorze, ale jeśli ma za mało pikseli lub złą proporcję, na papierze wyjdzie miękkie, przycięte albo po prostu nieestetyczne.
Przygotowanie zdjęcia do wydruku nie polega na automatycznym ustawieniu kwadrychromii, czyli trybu CMYK. To częsty skrót myślowy, bo w poligrafii offsetowej CMYK rzeczywiście jest standardem, ale odbitki fotograficzne i wiele usług fotolabowych pracuje często na plikach RGB z profilem sRGB albo Adobe RGB. Zbyt wczesna konwersja do CMYK może niepotrzebnie ograniczyć zakres barw, zmienić nasycenie i utrudnić późniejszą korekcję. Ważniejsze jest zarządzanie kolorem i zgodność z wymaganiami konkretnego laboratorium. Tryb koloru indeksowanego też nie jest dobrym wyborem dla fotografii, ponieważ ogranicza obraz zwykle do maksymalnie 256 kolorów. Na zdjęciach daje to schodkowanie przejść tonalnych, paskowanie na niebie i słabsze oddanie skóry. Rozdzielczość 72 ppi kojarzy się raczej z dawnym przygotowaniem grafiki na ekran, a nie z odbitką wysokiej jakości. Równie mylące jest przekonanie, że przygotowanie do wydruku oznacza zmniejszenie głębi bitowej i zapis z kompresją stratną. Takie działania mogą zniszczyć delikatne przejścia tonalne, zwiększyć artefakty JPEG i pogorszyć ostrość krawędzi. Z mojego doświadczenia lepiej zachować plik roboczy w dobrej jakości, a dopiero kopię eksportować zgodnie z wymaganiami drukarni lub fotolabu. Najważniejsze jest dopasowanie rozmiaru obrazu, proporcji kadru i rozdzielczości do docelowego papieru.