Do wykonania reprodukcji fotograficznej oryginału wielkości 13 x 18 cm, przeznaczonej do wydruku formatu 13 x 18 cm z rozdzielczością 300 dpi, należy użyć aparatu cyfrowego z matrycą o minimalnej rozdzielczości
W tym zadaniu kluczowe jest przeliczenie wymaganego formatu wydruku na liczbę pikseli. Format 13 x 18 cm trzeba najpierw zamienić na cale, bo rozdzielczość druku podaje się w dpi, czyli punktach na cal. Mamy więc około 13 / 2,54 ≈ 5,12 cala oraz 18 / 2,54 ≈ 7,09 cala. Przy standardzie jakościowym 300 dpi, często stosowanym w odbitkach fotograficznych oglądanych z małej odległości, potrzebny plik powinien mieć mniej więcej 5,12 · 300 ≈ 1536 px na krótszym boku i 7,09 · 300 ≈ 2126 px na dłuższym boku. Po przemnożeniu wychodzi około 1536 · 2126 ≈ 3 265 000 pikseli, czyli mniej więcej 3,3 megapiksela. Najbliższa minimalna wartość z podanych odpowiedzi, która daje wymagany zapas, to 4 megapiksele. Moim zdaniem to bardzo praktyczne pytanie, bo w pracy fotografa łatwo pomylić samo dpi z rozdzielczością matrycy. Trzeba pamiętać, że aparat powinien jeszcze dawać niewielki zapas na kadrowanie, prostowanie perspektywy i ewentualne korekty. Dobra praktyka jest taka: do reprodukcji dokumentów, zdjęć i prac płaskich ustawiamy aparat stabilnie, najlepiej na statywie lub kolumnie reprodukcyjnej, wypełniamy kadr oryginałem i pilnujemy równomiernego oświetlenia. Sama liczba megapikseli nie wystarczy, ale tutaj minimalnie 4 MP spełnia warunek dla wydruku 13 x 18 cm w 300 dpi.
Przy takim zadaniu najczęstszy błąd polega na patrzeniu tylko na nazwę formatu odbitki i zgadywaniu liczby megapikseli, zamiast policzyć realną liczbę pikseli potrzebnych do druku. Rozdzielczość 300 dpi oznacza 300 punktów, a w praktyce pikseli obrazu, na każdy cal wydruku. Ponieważ 13 x 18 cm to około 5,12 x 7,09 cala, plik do dobrej odbitki powinien mieć mniej więcej 1536 x 2126 px, czyli około 3,3 MP. Dlatego matryca 2 MP nie wystarczy, bo dałaby za mało informacji obrazowej. Taki plik trzeba by interpolować, czyli sztucznie dopowiadać brakujące piksele w programie graficznym. Czasem wygląda to akceptowalnie z daleka, ale przy reprodukcji fotograficznej spada ostrość drobnych szczegółów, tekstur i krawędzi. 3 MP też jest za niską wartością, bo wynik obliczeń przekracza 3 miliony pikseli. Niby różnica wydaje się mała, ale po uwzględnieniu proporcji kadru, ewentualnego prostowania i minimalnego przycięcia może zabraknąć rozdzielczości. Z mojego doświadczenia takie oszczędzanie pikseli szybko wychodzi na odbitce, szczególnie przy zdjęciach archiwalnych albo reprodukcjach prac z drobnym detalem. Z kolei 5 MP oczywiście pozwoliłoby wykonać taki wydruk, ale pytanie dotyczy minimalnej rozdzielczości z dostępnych odpowiedzi. Skoro około 3,3 MP jest wymagane obliczeniowo, to 4 MP jest pierwszą wartością, która spełnia warunek. 5 MP daje większy zapas, ale nie jest minimalnym wyborem. W branżowej praktyce warto rozróżniać pojęcia: dpi dotyczy gęstości wydruku, piksele opisują rozmiar pliku, a megapiksele mówią o całkowitej liczbie pikseli matrycy. Pomieszanie tych pojęć prowadzi właśnie do takich nietrafionych odpowiedzi.