W celu uzyskania wydruku formatu 10 × 15 cm z rozdzielczością 300 dpi zdjęcie o formacie 20 × 30 cm należy zeskanować co najmniej z rozdzielczością
Odpowiedź 150 ppi wynika z prostej zależności między rozmiarem oryginału, rozmiarem wydruku i wymaganą rozdzielczością końcową. Zdjęcie ma format 20 × 30 cm, a wydruk ma mieć 10 × 15 cm, czyli będzie dokładnie 2 razy mniejszy liniowo. Przy zmniejszaniu obrazu jego efektywna rozdzielczość rośnie w takim samym stosunku. Jeśli więc skanujemy oryginał z rozdzielczością 150 ppi, to po zmniejszeniu go do połowy rozmiaru dostaniemy efektywnie 300 ppi na wydruku. Można to policzyć tak: 300 ppi × 10 cm / 20 cm = 150 ppi, tak samo dla drugiego boku: 300 ppi × 15 cm / 30 cm = 150 ppi. W praktyce to bardzo ważne przy przygotowaniu materiałów do druku, bo nie zawsze trzeba skanować „na maksa”. Standardem dla dobrej jakości odbitek fotograficznych jest około 300 ppi w formacie docelowym. Moim zdaniem to jedna z tych rzeczy, które naprawdę przydają się w pracowni: najpierw ustala się format końcowy, potem wymaganą jakość druku, a dopiero potem dobiera rozdzielczość skanowania. Dzięki temu plik nie jest niepotrzebnie wielki, szybciej się obrabia i nadal daje poprawny, ostry wydruk.
W tym zadaniu łatwo pomylić rozdzielczość skanowania z rozdzielczością gotowego wydruku. Wydruk ma mieć 300 dpi, ale nie oznacza to automatycznie, że skaner też trzeba ustawić na 300 ppi. Oryginał jest większy: 20 × 30 cm, a odbitka końcowa ma mieć 10 × 15 cm. Czyli obraz będzie zmniejszany dwukrotnie w każdym wymiarze liniowym. Przy takim zmniejszeniu liczba pikseli przypadających na cal w obrazie wynikowym rośnie dwa razy. Dlatego skan 150 ppi po zmniejszeniu do formatu 10 × 15 cm da efektywnie 300 ppi, czyli wartość przyjętą jako dobra praktyka dla wysokiej jakości odbitek fotograficznych.
Ustawienie 300 ppi podczas skanowania nie zniszczyłoby jakości, wręcz dałoby zapas, ale nie jest to minimalna wymagana wartość w tym konkretnym obliczeniu. Po zmniejszeniu takiego pliku otrzymalibyśmy około 600 ppi w formacie wydruku, co zwykle jest nadmiarowe dla typowej odbitki 10 × 15 cm. Skanowanie z 600 ppi tym bardziej tworzyłoby bardzo duży plik, obciążający komputer i program graficzny, bez realnej korzyści przy zwykłym druku 300 dpi. Z mojego doświadczenia takie „dmuchanie” rozdzielczości często kończy się tylko wolniejszą pracą i większym archiwum.
Z kolei 75 ppi to za mało, bo po zmniejszeniu dwukrotnym dałoby tylko około 150 ppi w formacie końcowym. Taki wydruk mógłby wyglądać mniej ostro, szczególnie przy drobnych szczegółach, fakturach i krawędziach. Typowy błąd polega na tym, że ktoś patrzy tylko na jedną liczbę ppi, a pomija skalowanie obrazu. W przygotowaniu do druku trzeba zawsze łączyć trzy informacje: rozmiar oryginału, rozmiar odbitki i wymaganą rozdzielczość końcową.
Ustawienie 300 ppi podczas skanowania nie zniszczyłoby jakości, wręcz dałoby zapas, ale nie jest to minimalna wymagana wartość w tym konkretnym obliczeniu. Po zmniejszeniu takiego pliku otrzymalibyśmy około 600 ppi w formacie wydruku, co zwykle jest nadmiarowe dla typowej odbitki 10 × 15 cm. Skanowanie z 600 ppi tym bardziej tworzyłoby bardzo duży plik, obciążający komputer i program graficzny, bez realnej korzyści przy zwykłym druku 300 dpi. Z mojego doświadczenia takie „dmuchanie” rozdzielczości często kończy się tylko wolniejszą pracą i większym archiwum.
Z kolei 75 ppi to za mało, bo po zmniejszeniu dwukrotnym dałoby tylko około 150 ppi w formacie końcowym. Taki wydruk mógłby wyglądać mniej ostro, szczególnie przy drobnych szczegółach, fakturach i krawędziach. Typowy błąd polega na tym, że ktoś patrzy tylko na jedną liczbę ppi, a pomija skalowanie obrazu. W przygotowaniu do druku trzeba zawsze łączyć trzy informacje: rozmiar oryginału, rozmiar odbitki i wymaganą rozdzielczość końcową.