Format 420 mm x 297 mm to dokładnie format A3 zgodnie z normą ISO 216, która opisuje serię formatów A (A0, A1, A2, A3, A4 itd.). Cała ta seria opiera się na jednym prostym założeniu: każdy kolejny mniejszy format powstaje przez podzielenie większego na pół wzdłuż krótszego boku, przy zachowaniu proporcji boków √2 : 1. A3 to połowa arkusza A2 i jednocześnie dwa razy większy obszar niż A4. Typowe wymiary w milimetrach to: A4 – 210 × 297 mm, A3 – 297 × 420 mm, A2 – 420 × 594 mm. Jak widać, podane w pytaniu 420 × 297 mm to po prostu A3 „obrócone” poziomo, ale format pozostaje ten sam – w normie nie ma znaczenia orientacja (pion/poziom), tylko wymiary. W praktyce w fotografii i poligrafii format A3 jest bardzo często używany do wydruków próbnych, portfolio, małych plakatów, foto-kalendarzy czy fotoksiążek w większym rozmiarze. Moim zdaniem każdy, kto pracuje z drukiem zdjęć, powinien mieć te podstawowe formaty w głowie, bo ułatwia to zamawianie papieru fotograficznego, dobór ustawień w drukarce i przygotowanie pliku z odpowiednią rozdzielczością. Przykładowo, jeśli przygotowujesz zdjęcie do wydruku na A3 w jakości 300 dpi, to plik powinien mieć około 4960 × 3508 pikseli. To jest już konkretna, praktyczna informacja, która przydaje się przy eksporcie z Photoshopa, Lightrooma czy innego programu. W branży przyjęło się też, że A3 to taki „rozsądny” większy format do prezentacji fotografii na konkursach szkolnych czy wystawach klasowych – większy niż A4, ale jeszcze wygodny do transportu i ekspozycji.
Pomyłki przy formatach A są bardzo częste, bo na pierwszy rzut oka wymiary 420 × 297 mm mogą kojarzyć się z większym arkuszem, na przykład z A2, albo odwrotnie – z jakimś powiększonym A4. Warto więc uporządkować sobie logikę całej serii A według normy ISO 216, bo to jest absolutna podstawa w poligrafii, fotografii i ogólnie w przygotowaniu materiałów do druku. Norma definiuje format A0 jako arkusz o powierzchni 1 m² i proporcjach boków √2 : 1. Każdy kolejny format (A1, A2, A3, A4, A5 itd.) powstaje przez podzielenie poprzedniego na pół wzdłuż krótszego boku. Dzięki temu proporcje boków zawsze zostają takie same, co bardzo ułatwia skalowanie i montaż materiałów. Błąd z A2 zwykle wynika z tego, że ktoś patrzy tylko na liczbę 420 mm i kojarzy ją z większym formatem, bo faktycznie A2 ma 420 mm szerokości, ale jego drugi bok to już 594 mm, a nie 297 mm. Czyli 420 mm się zgadza, ale drugi wymiar jest o połowę za mały. Można to sobie łatwo wyobrazić: A3 to dokładnie połowa A2. Jeśli więc mamy tylko 297 mm zamiast 594 mm, to nie może być A2. Z kolei skojarzenie z A4 bierze się z tego, że jeden z wymiarów arkusza z pytania, czyli 297 mm, jest identyczny jak dłuższy bok A4 (210 × 297 mm). Tu jednak brakuje konsekwencji – drugi bok ma aż 420 mm, więc powierzchnia jest dwa razy większa niż A4. To po prostu dwa arkusze A4 ułożone obok siebie w poziomie, czyli klasyczny A3. A5 jest jeszcze mniejszy, to połowa A4 (148 × 210 mm), więc jego rozmiar jest zupełnie nie do pogodzenia z wartościami 420 × 297 mm. Typowym błędem myślowym jest też mylenie orientacji z formatem: część osób uważa, że jak coś jest „poziome”, to już inny format. W standardach branżowych orientację opisuje się osobno (pion/poziom, portret/landscape), a format A3, A4 itd. zależy wyłącznie od długości boków. Dobrą praktyką jest zapamiętanie kilku kluczowych wymiarów: A4 – 210 × 297 mm, A3 – 297 × 420 mm, A2 – 420 × 594 mm. Potem łatwo zauważyć, że każdy kolejny większy format ma dłuższy bok równy krótszemu boku formatu o jeden rozmiar większego. Jeśli będziesz się trzymać tej zależności, ryzyko pomyłki przy dobieraniu papieru fotograficznego czy ustawień w drukarce spada praktycznie do zera.