Kwalifikacja: AUD.05 - Realizacja projektów graficznych i multimedialnych

Przy ocenie fotografii pod kątem kompozycji łatwo popełnić kilka typowych błędów. Często mylimy symetrię z uporządkowaniem, a kompozycję zamkniętą z przejrzystością. Na wielu ilustracjach widzimy układy, gdzie elementy są rozmieszczone równomiernie lub kadrowane tak, że tworzą wyraźne piony i poziomy – to są klasyczne przejawy kompozycji zamkniętej i symetrycznej. Tak jest zwłaszcza w miejskich pejzażach, gdzie dominują rytmiczne układy okien, linii czy brył budynków. Diagonali tu brakuje, bo linie i elementy w większości są ustawione równolegle do krawędzi kadru, co daje poczucie statyczności, a nie dynamiki. Typowym nieporozumieniem jest też utożsamianie kompozycji otwartej z przypadkowym kadrowaniem – w rzeczywistości chodzi o to, by elementy obrazu sugerowały, że scena rozciąga się poza kadr, a niekoniecznie, że kadr jest mniej staranny. Asymetria natomiast polega na wyraźnym braku osi symetrii, a nie tylko na różnicach w szczegółach. W ilustracjach prezentujących miejskie krajobrazy, mimo pozornej złożoności, mamy wyraźnie zamknięte układy, w których dominuje pion lub poziom. To może być mylące, bo oko przyzwyczaja się do architektonicznego ładu, ale taka kompozycja nie daje efektu otwarcia ani dynamiki przekątnej. Praca z układami diagonalnymi i otwartymi wymaga pewnej odwagi w łamaniu kadrów i wyjściu poza „bezpieczne” schematy – nic dziwnego, że często sięgają po nie osoby świadomie budujące narrację wizualną i chcące dodać obrazowi energii oraz swobody.