Kwalifikacja: AUD.05 - Realizacja projektów graficznych i multimedialnych

W tym zadaniu pułapka polega na tym, że wszystkie wartości wyglądają dość podobnie i łatwo założyć, że skoro rozdzielczości są „telewizyjne”, to każda ma proporcje 16:9. Kluczowe jest jednak nie to, jak duży jest obraz w pikselach, ale stosunek szerokości do wysokości. To właśnie ten stosunek określa format, czyli tzw. aspect ratio. Standard 16:9 oznacza, że na każde 16 jednostek szerokości przypada 9 jednostek wysokości, co po podzieleniu daje około 1,78. W branży wideo to dziś podstawowy format: większość monitorów, telewizorów, nagrywania HD/Full HD, a nawet 4K pracuje domyślnie w 16:9. Jeśli rozpiszemy rozdzielczości z ilustracji, widać wyraźnie różnicę. Rozmiary 1280 × 720, 1920 × 1080 oraz 3840 × 2160 po podzieleniu przez największy wspólny dzielnik dają dokładnie 16:9. To są typowe standardy: HD Ready, Full HD i UHD/4K. Problemem jest natomiast rozdzielczość 640 × 480. Po skróceniu dostajemy 4:3, czyli stary, bardziej „kwadratowy” format obrazu, charakterystyczny dla starszych monitorów CRT, pierwszych kamer cyfrowych czy dawnych prezentacji multimedialnych. Częsty błąd polega na tym, że patrzy się tylko na to, czy liczby są „duże” i „wyglądają znajomo”, zamiast policzyć samą proporcję. Innym typowym skrótem myślowym jest utożsamianie każdej rozdzielczości używanej w wideo z 16:9, co nie jest prawdą – istnieją formaty 4:3, 21:9, 9:16 i wiele innych. W praktyce, jeśli źle rozpoznasz proporcje i założysz, że na przykład 640 × 480 jest 16:9, to przy montażu lub projektowaniu layoutu wideo pojawią się czarne paski, deformacje lub niechciane przycięcie kadru. Dlatego dobrą praktyką jest zawsze szybko sprawdzić: szerokość dzielona przez wysokość ≈ 1,78 oznacza 16:9, a około 1,33 to 4:3. W tym pytaniu jedynym polem, które nie spełnia warunku 16:9, jest więc to o rozdzielczości 640 × 480.