Poprawnie wskazujesz narzędzie Siatka perspektywy – dokładnie tego użyto na ilustracji. Charakterystyczne są trzy kolorowe płaszczyzny (zwykle niebieska, pomarańczowa i zielona), linie zbiegające się w punktach zbiegu oraz specjalny widget wyboru płaszczyzny. To narzędzie w Illustratorze służy do rysowania obiektów w kontrolowanej perspektywie jedno-, dwu- lub trzypunktowej, bez konieczności ręcznego konstruowania wszystkich linii pomocniczych. Z mojego doświadczenia to jest jedno z najwygodniejszych rozwiązań, gdy trzeba szybko narysować budynki, ulice, wnętrza czy opakowania prezentowane w przestrzeni. W praktyce wygląda to tak: najpierw aktywujesz Siatkę perspektywy (skrót Ctrl+Shift+I), wybierasz odpowiedni preset perspektywy, ustawiasz punkty zbiegu i horyzont, a potem rysujesz zwykłymi narzędziami (np. Prostokąt, Pióro). Illustrator automatycznie „przykleja” kształty do wybranej płaszczyzny, zachowując proporcje i skróty perspektywiczne. To ogromne ułatwienie w porównaniu z ręcznym zniekształcaniem obiektów. Branżowo to standard przy tworzeniu izometrycznych lub perspektywicznych wizualizacji wektorowych, szczególnie w projektach UI, infografikach przestrzennych, mockupach opakowań czy prostych wizualizacjach architektonicznych. Dobrą praktyką jest też praca na osobnych warstwach dla poszczególnych płaszczyzn i blokowanie siatki, kiedy już jest poprawnie ustawiona, żeby przypadkiem jej nie przesunąć.
Na ilustracji widać klasyczny przykład użycia Siatki perspektywy w Adobe Illustratorze: trzy płaszczyzny, linie zbiegające się w punktach zbiegu i rysunek budynku w dwu- lub trzypunktowej perspektywie. Błędne odpowiedzi wynikają zwykle z mylenia narzędzi, które też w jakiś sposób „przekształcają” kształty, ale robią to zupełnie inaczej i do innych zadań. Tworzenie przejść (Blend) służy do płynnego łączenia dwóch obiektów – albo kształtów, albo kolorów. Używamy go, gdy chcemy uzyskać serię pośrednich obiektów albo miękkie przejście tonalne, np. do imitacji gradientu siatkowego czy powielania elementów wzdłuż ścieżki. To narzędzie nie generuje jednak żadnej siatki konstrukcyjnej, nie ma pojęcia punktów zbiegu i nie nadaje się do ustawiania obiektów w przestrzennej scenie architektonicznej. Generator kształtów z kolei jest narzędziem do łączenia, odejmowania i dzielenia nachodzących na siebie figur. Świetnie sprawdza się przy budowaniu złożonych ikon, logotypów czy piktogramów z prostych form geometrycznych. Nie ma jednak żadnego mechanizmu pracy w perspektywie – operuje tylko na płaskich kształtach w aktualnym widoku. Typowym błędem jest założenie, że skoro można „modelować” kształty, to da się nim też robić perspektywę, ale to zupełnie inna kategoria funkcji. Wypaczenie marionetkowe jest natomiast narzędziem deformacji – pozwala przypinać „szpilki” do obiektu i wyginać go jak lalkę. Używa się go raczej do ilustracji postaci, organicznych kształtów, czasem do lekkich korekt pozy. Nie tworzy ono żadnej konstrukcji geometrycznej, nie ustawia obiektów względem horyzontu czy punktów zbiegu. W dobrych praktykach projektowania wektorowego perspektywa jest zawsze oparta na precyzyjnej geometrii, dlatego w Illustratorze wykorzystuje się do tego specjalne narzędzie Siatka perspektywy, a nie narzędzia od przejść, booleanów czy deformacji. Warto pamiętać, że jeśli widzisz linie konstrukcyjne zbiegające się w punktach zbiegu i trzy kolorowe płaszczyzny, to niemal na pewno jest to właśnie to narzędzie.
