Kwalifikacja: AUD.05 - Realizacja projektów graficznych i multimedialnych

Na ilustracji łatwo się pomylić, bo widać kilka odcieni żółci i kilka odcieni niebieskiego, więc część osób odruchowo myśli o schemacie analogicznym albo monochromatycznym. Warto to sobie jednak spokojnie uporządkować. Schemat analogiczny opiera się na barwach leżących obok siebie na kole barw, czyli na przykład żółty, żółto‑zielony, zielony. Takie zestawienia są miękkie, spokojne, używa się ich często w tła, infografiki, projekty, gdzie ważna jest harmonia i brak agresywnego kontrastu. Na pokazanym kole barw punkty są jednak ustawione dokładnie po dwóch stronach średnicy: grupa żółci po jednej stronie i grupa niebieskości po drugiej. To nie jest już sąsiedztwo, tylko przeciwieństwo, czyli klasyczne dopełnienie. Z kolei schemat monochromatyczny polega na korzystaniu z jednego koloru i jego odmian: jaśniejszych, ciemniejszych, mniej lub bardziej nasyconych. Przykładowo różne odcienie niebieskiego od bardzo jasnego po granat. Tutaj mamy wyraźnie dwa różne kierunki barwy, więc nie spełnia to definicji układu monochromatycznego. Wreszcie harmonia achromatyczna w ogóle nie bazuje na barwach tęczy – korzysta się z bieli, czerni i szarości, ewentualnie bardzo delikatnych zbliżeń do nich. Taki schemat często widuje się w minimalistycznych layoutach, gdzie kolor pojawia się co najwyżej w małych akcentach. Na ilustracji widoczne są natomiast pełne, nasycone barwy: żółcie i błękity, więc nie można mówić o achromatyczności. Typowym błędem jest patrzenie tylko na pasek z próbkami kolorów na dole i ocenianie go „na oko”, bez odniesienia do koła barw. Dobra praktyka jest taka, żeby zawsze sprawdzić położenie punktów na kole: jeśli są obok siebie – analogiczne, jeśli jeden dominuje w wielu odcieniach – monochromatyczne, jeśli opierają się na szarościach – achromatyczne, a jeśli leżą naprzeciwko siebie – właśnie dopełniające, jak w tym zadaniu.