Kwalifikacja: AUD.05 - Realizacja projektów graficznych i multimedialnych

Analizując wszystkie zaprezentowane rysunki, warto zacząć od tego, że drukarka 3D różni się od klasycznych urządzeń drukujących zarówno swoją budową, jak i zasadą działania. Na ilustracjach widzimy głównie sprzęty przypominające drukarki atramentowe, laserowe lub urządzenia fiskalne, które występują na co dzień w biurach, sklepach czy punktach usługowych. Są one przystosowane do druku na papierze lub na etykietach, ale nie mają funkcji budowania obiektów warstwa po warstwie z wykorzystaniem materiałów termoplastycznych, co jest podstawą druku 3D. Wybierając którąś z tych klasycznych drukarek, można się pomylić, sugerując się podobieństwem obudowy lub obecnością podajników papieru, bo faktycznie różnorodność wyglądu współczesnych drukarek potrafi zmylić. Typowym błędem jest też utożsamianie każdej dużej maszyny z drukarką 3D, gdy brakuje charakterystycznych elementów takich jak ruchoma głowica, otwarta rama czy specjalistyczny stół roboczy. Drukarki fiskalne czy biurowe mają zupełnie inną konstrukcję – są zamknięte, proste w obsłudze i nie pozwalają na tworzenie przestrzennych modeli. W branży przyjęło się, że drukarka 3D to rozwiązanie przeznaczone do tzw. addytywnego wytwarzania, gdzie element powstaje przez nakładanie kolejnych warstw materiału, a nie nanoszenie tuszu czy tonera na płaski arkusz. Właśnie dlatego, od strony technicznej, tylko konstrukcja z otwartą, przestrzenną ramą i ruchomym ekstruderem spełnia definicję drukarki 3D. Z mojego doświadczenia wynika, że rozpoznanie tego typu sprzętu wymaga patrzenia nie tylko na rozmiar czy kształt, ale przede wszystkim na budowę mechaniczną i obecność specyficznych podzespołów, które są niezbędne do trójwymiarowego drukowania.