Kwalifikacja: AUD.05 - Realizacja projektów graficznych i multimedialnych

W programach graficznych mechanizm automatycznej kopii zapasowej jest projektowany przede wszystkim z myślą o czasie, a nie o wielkości pliku czy liczbie elementów w projekcie. Typowym błędem myślowym jest założenie, że aplikacja „zrozumie”, kiedy projekt staje się zbyt duży albo zbyt skomplikowany i wtedy sama wykona backup. W praktyce profesjonalne narzędzia graficzne opierają się na prostym, przewidywalnym kryterium: co określony interwał czasowy zapisują stan pracy do pliku tymczasowego. To jest dużo stabilniejsze i łatwiejsze do zaimplementowania niż monitorowanie złożoności publikacji. Pomysł, że kopia zapasowa miałaby się uruchamiać po przekroczeniu określonej wielkości pliku, brzmi na pierwszy rzut oka logicznie, ale technicznie jest mało praktyczny. Wielkość pliku zależy od wielu czynników: ilości warstw, zastosowanej kompresji, osadzonych bitmap, fontów, efektów itp. Program musiałby nieustannie kontrolować rozmiar zapisu na dysku, co mogłoby spowalniać pracę i i tak nie gwarantowałoby bezpieczeństwa danych, bo awaria może się zdarzyć równie dobrze przy małym pliku. Podobnie koncepcja, że backup uruchamia się dopiero przy publikacji zawierającej co najmniej 5 zdjęć albo więcej niż 10 stron, nie ma oparcia w rzeczywistych standardach branżowych. W składzie DTP czy projektowaniu katalogów liczba stron i liczba zdjęć bardzo się różni w zależności od projektu i wcale nie musi oznaczać większego ryzyka utraty danych. Mały, ale skomplikowany projekt z dużą ilością masek, efektów, obiektów wektorowych może być dużo bardziej obciążający niż prosty, wielostronicowy dokument. Z mojego doświadczenia takie reguły oparte na liczbie stron czy zdjęć byłyby po prostu nieprzewidywalne dla użytkownika. Dlatego producenci oprogramowania stawiają na prosty, czytelny mechanizm: użytkownik ustawia interwał czasowy autosave i wie, czego się spodziewać. Reszta, czyli ręczne zapisywanie kolejnych wersji, robienie kopii na innym dysku czy w chmurze, to już kwestia kultury pracy grafika i ogólnych dobrych praktyk zarządzania plikami, a nie automatycznych, „magicznych” progów typu rozmiar pliku czy liczba elementów w projekcie.