Możliwość przeprowadzenia kompresji z utratą danych lub bez utraty następuje przy zastosowaniu formatu
Format TIFF (Tagged Image File Format) jest powszechnie stosowany w profesjonalnej fotografii i grafice komputerowej dzięki swojej elastyczności w zakresie kompresji. Umożliwia zarówno kompresję bezstratną, co oznacza, że oryginalne dane obrazu są zachowywane bez jakiejkolwiek utraty jakości, jak i kompresję stratną, która zmniejsza rozmiar pliku kosztem pewnych informacji, co jest przydatne w przypadku dużych zbiorów zdjęć. TIFF jest szczególnie doceniany w drukarstwie oraz archiwizacji obrazów, gdzie jakość jest kluczowa. Przykładem zastosowania może być skanowanie archiwalnych dokumentów czy fotografii, gdzie zachowanie jakości obrazu jest priorytetem. Dzięki wsparciu dla wielu kanałów kolorystycznych i głębi kolorów, TIFF jest również preferowany w obszarach wymagających precyzyjnej obróbki graficznej, co czyni go standardem w wielu profesjonalnych aplikacjach graficznych.
Wybór formatu PSD (Photoshop Document) jest błędny, ponieważ jest to natywny format Adobe Photoshop, który obsługuje warstwy, ale nie jest przeznaczony do kompresji obrazów w sensie ogólnym. PSD zazwyczaj nie jest używany w kontekście kompresji, lecz do edycji i przechowywania projektów graficznych w ich pierwotnej formie. Z tego powodu, pliki PSD mogą być znacznie większe niż inne formaty, co czyni je mniej praktycznymi do przechowywania lub przesyłania końcowych wersji obrazów. Jeśli chodzi o JPG (JPEG), to jest to format kompresji stratnej, ale nie oferuje opcji kompresji bezstratnej, co ogranicza jego zastosowanie w przypadku, gdy jakość obrazu jest kluczowa. JPEG jest powszechnie używany w internecie ze względu na małe rozmiary plików, ale nie nadaje się do profesjonalnych zastosowań wymagających wysokiej jakości. Format PNG (Portable Network Graphics) z kolei obsługuje kompresję bezstratną, ale jego głównym celem jest przechowywanie obrazów z przezroczystością, a nie jakość dla drukowania czy archiwizacji. Wybór odpowiedniego formatu powinien być oparty na specyficznych potrzebach projektu, dlatego ważne jest rozważenie, co jest priorytetem: jakość obrazu, rozmiar pliku czy możliwość edycji.