Kwalifikacja: AUD.05 - Realizacja projektów graficznych i multimedialnych

Temat planów filmowych potrafi trochę namieszać, bo na pierwszy rzut oka rozróżnienie pomiędzy nimi nie jest takie oczywiste. Kadrowanie od pasa w górę, choć popularne, to typowy przykład planu średniego, który z kolei sprawdza się głównie wtedy, gdy chcemy skupić się na dialogach i relacjach między postaciami bez podkreślania akcji czy rekwizytów w rękach. Jeśli wybierzesz ujęcie od linii ramion w górę, to już zahaczasz o plan bliski, czasem nazywany też popiersiem – świetnie podkreśla emocje, ale zupełnie nie pokazuje, co bohater robi z rękami czy jak stoi. Najwęższy z wymienionych, czyli od linii podbródka po czubek głowy, to praktycznie zbliżenie portretowe, które używamy do bardzo intymnych scen albo gdy chcemy mocno skupić się na grze aktorskiej w oczach czy ustach. W praktyce filmowej złe dobranie planu zaburza rytm narracji wizualnej – na przykład ujęcie zbyt bliskie nie pokaże akcji (np. wyciągania broni), a zbyt szerokie rozproszy uwagę widza. Plan amerykański (od kolan w górę) to kompromis, pozwalający na pokazanie zarówno twarzy, jak i postawy oraz gestów, co przydaje się zwłaszcza w scenach wymagających dynamiki czy interakcji z rekwizytami. Częsty błąd to utożsamianie amerykańskiego planu z planem średnim – niestety, te różnice są dość istotne, szczególnie kiedy zależy nam na profesjonalnym efekcie filmowym i zgodzie ze standardami. Moim zdaniem znajomość tych niuansów bardzo pomaga przy pracy na planie, bo pozwala świadomie dobierać kadry do zamierzonych emocji i przekazu w scenie.