Kwalifikacja: AUD.05 - Realizacja projektów graficznych i multimedialnych

Zaskakująco często można spotkać się z różnymi sposobami zapisu tagów <p> w HTML, ale tylko jeden z nich jest poprawny według oficjalnych specyfikacji. Stosowanie samego <p> bez zamknięcia (albo z samym </p> po tekście) to błąd, który czasem „przechodzi” w starych przeglądarkach, bo one próbują zgadywać, jak naprawić niepełną strukturę strony, ale to raczej pole minowe niż dobra praktyka. Często można zauważyć też zapis <p/>, czyli tzw. self-closing tag, ale ten styl pochodzi z XHTML i w HTML5 nie powinien być używany do akapitów, bo akapity mają zawierać treść między otwarciem a zamknięciem, nie być samo-zamykające się. Z kolei rozpoczynanie akapitu od </p> jest kompletnie pozbawione sensu, bo najpierw trzeba otworzyć znacznik, a dopiero potem go zamknąć – to trochę jakby najpierw zamykać drzwi, zanim wejdziesz do pokoju. Z mojego doświadczenia takie błędy wynikają często z pośpiechu albo kopiowania niezweryfikowanego kodu z internetu. Warto pamiętać, że poprawna składnia (czyli <p>Treść</p>) ma realny wpływ na to, jak strona wyświetla się użytkownikom i jak jest interpretowana przez roboty indeksujące czy narzędzia do dostępności. Nawet jeśli w praktyce czasem wydaje się, że „jakoś działa”, to w dłuższej perspektywie uporządkowany kod opłaca się dużo bardziej, bo ułatwia dalszy rozwój i zapobiega trudnym do znalezienia błędom. Dobrze też wiedzieć, że standardy HTML są regularnie aktualizowane i warto sprawdzać oficjalne źródła (np. dokumentację W3C), aby nie wpadać w pułapki nieaktualnej wiedzy czy przyzwyczajeń z dawnych wersji HTML.