Kwalifikacja: AUD.05 - Realizacja projektów graficznych i multimedialnych

Zapisy „FB” i „Multigrade” łatwo pomylić, jeśli zna się je tylko z nazwy, a nie z praktyki ciemniowej. Wiele osób automatycznie kojarzy nowoczesne papiery z podłożem polietylenowym, bo są szybsze w obróbce, ale tu właśnie kryje się pułapka. „FB” nie ma nic wspólnego z polietylenem – to skrót od „Fibre Based”, czyli klasyczny papier barytowany z podłożem włóknistym i warstwą barytową. Papiery polietylenowe oznacza się zwykle jako „RC” (Resin Coated). Jeśli widzisz na pudełku „RC”, wtedy dopiero mówimy o papierze powlekanym plastikiem, który szybciej się płucze i łatwiej suszy. Zakładanie, że „FB” to plastik lub coś w tym stylu, wynika często z prostego myślenia: nowoczesne = PE, tradycyjne = coś innego. A tutaj nowoczesne technologie łączą się z tradycyjnym podłożem, więc intuicja bywa myląca. Drugi element, który bywa źródłem błędu, to „Multigrade”. Część osób traktuje to słowo jak nazwę serii papierów i nie kojarzy go z gradacją. Tymczasem w klasycznej technologii papiery o stałej gradacji są oznaczane numerami (np. gradacja 2, 3, 4), a „Multigrade” jednoznacznie wskazuje na zmienną gradację kontrolowaną filtrami. Jeśli ktoś wybiera odpowiedź ze „stałą gradacją”, to zwykle miesza pojęcia: nazwa handlowa vs. cecha techniczna. W praktyce ciemniowej ma to duże znaczenie – papier o stałej gradacji jest mniej elastyczny, wymaga bardziej precyzyjnego dopasowania negatywu, natomiast Multigrade pozwala ratować zbyt miękkie lub zbyt kontrastowe negatywy przez odpowiedni dobór filtrów. Dobra praktyka jest taka, żeby przy czytaniu oznaczeń na pudełku zawsze rozdzielać dwie rzeczy: typ podłoża (FB – baryta, RC – polietylen) oraz charakterystykę tonalną (Multigrade – zmienna gradacja, numer gradacji – stała). Dopiero połączenie obu informacji daje pełny obraz materiału, z którym pracujesz w ciemni.