Na fundamencie, zgodnie z zamieszczonym rysunkiem, założono pięć reperów do badania przemieszczeń pionowych. Na podstawie zamieszczonych w tabeli wyników pomiaru określ, dla którego reperu wartość przemieszczenia pionowego jest największa.
| Stan pierwotny H0 [m] | |
|---|---|
| 1 | 100,8008 |
| 2 | 100,8723 |
| 3 | 100,8467 |
| 4 | 100,9435 |
| 5 | 100,9201 |
| Stan aktualny H1 [m] | |
| 1 | 100,7555 |
| 2 | 100,8079 |
| 3 | 100,7952 |
| 4 | 100,9248 |
| 5 | 100,8857 |

A. Dla reperu nr 5.
Źle. Reper nr 5 obniżył się o 100,9201 - 100,8857 = 34,4 mm, co jest wartością mniejszą niż dla reperu nr 2.
B. Dla reperu nr 4.
Źle. Reper nr 4 obniżył się tylko o 100,9435 - 100,9248 = 18,7 mm, najmniej ze wszystkich reperów.
C. Dla reperu nr 1.
Źle. Reper nr 1 obniżył się o 100,8008 - 100,7555 = 45,3 mm, czyli mniej niż reper nr 2.
D. Dla reperu nr 2.
Dobrze. Reper nr 2 obniżył się o 100,8723 - 100,8079 = 0,0644 m, czyli 64,4 mm, najwięcej ze wszystkich pięciu.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2026 (arkusz BD.31-SG-26.01).
Największe przemieszczenie pionowe ma reper nr 2: \( 100{,}8723 - 100{,}8079 = 0{,}0644\ \text{m} = 64{,}4\ \text{mm} \). Przemieszczenie pionowe to różnica wysokości reperu w stanie aktualnym i w stanie pierwotnym. Wszystkie różnice są tu ujemne, co oznacza osiadanie fundamentu, więc porównuje się ich wartości bezwzględne.
Pozostałe repery osiadły mniej: nr 1 o 45,3 mm, nr 3 o 51,5 mm, nr 5 o 34,4 mm i nr 4 o 18,7 mm. Nierównomierne osiadanie różnych narożników fundamentu jest groźniejsze niż równe obniżenie całego budynku, bo powoduje przechylenie i rysy w konstrukcji.
Repery na budowli mierzy się niwelacją precyzyjną ze stanowiska St, nawiązując się do stałego reperu odniesienia umieszczonego poza obszarem wpływu obiektu.
Pozostałe repery osiadły mniej: nr 1 o 45,3 mm, nr 3 o 51,5 mm, nr 5 o 34,4 mm i nr 4 o 18,7 mm. Nierównomierne osiadanie różnych narożników fundamentu jest groźniejsze niż równe obniżenie całego budynku, bo powoduje przechylenie i rysy w konstrukcji.
Repery na budowli mierzy się niwelacją precyzyjną ze stanowiska St, nawiązując się do stałego reperu odniesienia umieszczonego poza obszarem wpływu obiektu.
Pomyłka bierze się zwykle z porównywania samych wysokości zamiast ich zmian albo z odejmowania wartości z niewłaściwych wierszy tabeli.
Reper nr 4 ma najwyższą wysokość w obu stanach, ale jego przemieszczenie jest najmniejsze: 100,9435 - 100,9248 daje tylko 18,7 mm. Wysoka rzędna nie oznacza dużego przemieszczenia.
Reper nr 5 obniżył się o 34,4 mm, a reper nr 1, który ma najniższą wysokość w obu stanach, o 45,3 mm. Obie wartości są wyraźne, jednak mniejsze od zmiany reperu nr 2.
Warto też policzyć reper nr 3, choć nie ma go w odpowiedziach: 51,5 mm. To drugi wynik w zestawieniu, nadal niższy od 64,4 mm.
Po obliczeniu różnic stanu pierwotnego i aktualnego dla wszystkich pięciu reperów największą wartość daje reper nr 2, który osiadł o 64,4 mm.
Reper nr 4 ma najwyższą wysokość w obu stanach, ale jego przemieszczenie jest najmniejsze: 100,9435 - 100,9248 daje tylko 18,7 mm. Wysoka rzędna nie oznacza dużego przemieszczenia.
Reper nr 5 obniżył się o 34,4 mm, a reper nr 1, który ma najniższą wysokość w obu stanach, o 45,3 mm. Obie wartości są wyraźne, jednak mniejsze od zmiany reperu nr 2.
Warto też policzyć reper nr 3, choć nie ma go w odpowiedziach: 51,5 mm. To drugi wynik w zestawieniu, nadal niższy od 64,4 mm.
Po obliczeniu różnic stanu pierwotnego i aktualnego dla wszystkich pięciu reperów największą wartość daje reper nr 2, który osiadł o 64,4 mm.