Na rysunku przedstawiono rozmieszczenie punktów stałych (odniesienia) oraz punktów kontrolowanych podczas badania przemieszczeń poziomych zapory metodą stałej prostej. Które z wymienionych punktów są punktami kontrolowanymi?

A. 1 i 2
Źle. Punkty 1 i 2 leżą poza zaporą na końcach prostej i są punktami stałymi, z których wyznacza się prostą odniesienia.
B. 7 i 2
Źle. Punkt 7 leży na zaporze i jest kontrolowany, natomiast punkt 2 to punkt stały, od którego wyznacza się prostą.
C. 1 i 3
Źle. Punkt 3 jest kontrolowany, ale punkt 1 to punkt stały na brzegu, poza obiektem.
D. 3 i 4
Dobrze. Punkty 3 i 4 leżą na koronie zapory, na prostej między punktami stałymi, więc mierzy się ich odchylenia od tej prostej.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2026 (arkusz BD.31-SG-26.01).
Punktami kontrolowanymi są 3 i 4. W metodzie stałej prostej dwa punkty stałe, tutaj 1 i 2, zakłada się poza obiektem, na stabilnym gruncie po obu stronach zapory. Linia łącząca je wyznacza niezmienną prostą odniesienia. Punkty kontrolowane, oznaczone na rysunku kółkami od 3 do 7, osadza się na badanej konstrukcji możliwie blisko tej prostej.
W kolejnych pomiarach instrument ustawia się nad punktem stałym, celuje na drugi punkt stały i mierzy odchylenie każdego punktu kontrolowanego od prostej, na przykład łatą z podziałką albo pomiarem małych kątów. Zmiana odchylenia między pomiarami to przemieszczenie poziome prostopadłe do prostej.
Kierunki do punktów 8-14 pozwalają sprawdzać, czy same punkty stałe nie zmieniły położenia.
W kolejnych pomiarach instrument ustawia się nad punktem stałym, celuje na drugi punkt stały i mierzy odchylenie każdego punktu kontrolowanego od prostej, na przykład łatą z podziałką albo pomiarem małych kątów. Zmiana odchylenia między pomiarami to przemieszczenie poziome prostopadłe do prostej.
Kierunki do punktów 8-14 pozwalają sprawdzać, czy same punkty stałe nie zmieniły położenia.
Każda błędna odpowiedź zawiera co najmniej jeden punkt stały, czyli punkt 1 albo 2. To one wyznaczają prostą odniesienia i dlatego nie mogą jednocześnie być badane.
Para 1 i 2 to dwa końce stałej prostej, założone na brzegach poza zaporą. Ich zadaniem jest pozostać nieruchomymi, żeby było od czego mierzyć odchylenia. Kierunki do punktów 8-14 służą właśnie kontroli ich stałości.
W parze 1 i 3 tylko punkt 3 jest kontrolowany, bo leży na zaporze, a punkt 1 wciąż jest punktem stałym.
Podobnie jest z parą 7 i 2: punkt 7, zaznaczony kółkiem na koronie zapory, jest kontrolowany, ale punkt 2 stoi poza obiektem na końcu prostej.
Punkty kontrolowane to tylko te osadzone na zaporze, oznaczone kółkami od 3 do 7. Jedyną parą złożoną wyłącznie z takich punktów jest 3 i 4.
Para 1 i 2 to dwa końce stałej prostej, założone na brzegach poza zaporą. Ich zadaniem jest pozostać nieruchomymi, żeby było od czego mierzyć odchylenia. Kierunki do punktów 8-14 służą właśnie kontroli ich stałości.
W parze 1 i 3 tylko punkt 3 jest kontrolowany, bo leży na zaporze, a punkt 1 wciąż jest punktem stałym.
Podobnie jest z parą 7 i 2: punkt 7, zaznaczony kółkiem na koronie zapory, jest kontrolowany, ale punkt 2 stoi poza obiektem na końcu prostej.
Punkty kontrolowane to tylko te osadzone na zaporze, oznaczone kółkami od 3 do 7. Jedyną parą złożoną wyłącznie z takich punktów jest 3 i 4.