Przedstawiony na rysunku zbiór punktów tworzących układ odniesienia dla prac geodezyjnych i kartograficznych tworzy osnowę
A. budowlano-montażową.
B. dwufunkcyjną.
C. wysokościową z punktami tyczonego obiektu.
D. realizacyjną z punktami tyczonego obiektu.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2017 (arkusz B.35-X-17.06).
Osnowa realizacyjna to naprawdę ważna sprawa w geodezji i kartografii. Dzięki niej możemy przenieść nasze plany z papieru na realny teren. W tym przypadku, punkty pomiarowe mają za zadanie dokładnie określić, gdzie powinny znaleźć się różne elementy w przestrzeni. Na przykład, przy budowie nowego obiektu, geodeci wyznaczają punkty kontrolne, bazując na dokumentacji projektowej. To pomaga uniknąć pomyłek i trzymać się wymagań, które mamy w projekcie. W praktyce osnowa realizacyjna jest zgodna z normami, które określają, jak powinna wyglądać praca pomiarowa. Dzięki temu, mamy pewność co do jakości naszych prac. Co więcej, można ją wykorzystać w różnych projektach, jak chociażby przy planowaniu dróg czy budowie publicznych budynków, co pokazuje, jak istotna jest w codziennej pracy geodetów.
Często zdarza się, że pojęcia związane z osnową geodezyjną są trochę mylone, co prowadzi do różnych nieporozumień. Na przykład, osnowa budowlano-montażowa to tylko etap, który dotyczy samej budowy, a nie przenoszenia projektu na teren. Używamy jej wtedy, gdy musimy dokładnie wytyczyć wszystkie elementy budowlane, co niekoniecznie ma wiele wspólnego z punktami tyczonymi. Osnowa dwufunkcyjna, która łączy geodezję i kartografię, też nie jest zbyt przydatna w przypadku konkretnych projektów, więc nie można jej tu stosować. A osnowa wysokościowa? To już zupełnie inny temat, bo zajmuje się wyłącznie wysokościami punktów, więc nie dotyczy wyznaczania położenia obiektów na płaszczyźnie. No i warto pamiętać, że brak wiedzy o różnicach między tymi osnowami może skutkować błędnymi decyzjami w projektach, dlatego dobrze, żeby geodeci mieli świadomość, jak każda z tych osnow działa i gdzie można ją zastosować.