Którą metodę zabezpieczenia rekultywowanego zwałowiska przed osuwaniem przedstawiono na rysunku?
A. Gwoździowanie skarp.
B. Montaż gabionów.
C. Układanie faszyn.
D. Tarasowanie zboczy.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2020 (arkusz M.10-SG-20.01).
Tarasowanie zboczy to metoda, która polega na tworzeniu poziomych tarasów na zboczu, co znacząco zmniejsza nachylenie terenu oraz ryzyko osuwania się ziemi. W praktyce polega to na wprowadzeniu poziomych pasów, które przełamują naturalny spadek terenu, co efektywnie stabilizuje grunt. Tarasy są najczęściej obsadzone roślinnością, która nie tylko wzmacnia strukturę gleby, ale także zwiększa jej zdolność do zatrzymywania wody. Zastosowanie tej metody jest szczególnie istotne w kontekście rekultywacji zwałowisk, gdzie gleba narażona jest na erozję oraz osunięcia. Tarasowanie należałoby do standardów w inżynierii geotechnicznej, zwłaszcza w projektach związanych z osuwiskami. Dobrze zaprojektowane tarasy mogą również służyć jako miejsca do uprawy roślinności, co przyczynia się do poprawy jakości środowiska oraz estetyki krajobrazu.
Metody zabezpieczania zboczy przed osuwiskami są różnorodne, jednak nie wszystkie podejścia są równie skuteczne w kontekście rekultywacji zwałowisk. Gwoździowanie skarp, chociaż stosowane w stabilizacji gruntów, polega głównie na wprowadzaniu gwoździ stalowych w grunt, co ma na celu wzmocnienie struktury ziemi. Ta technika nie jest idealna dla terenów rekultywowanych, ponieważ nie zmienia nachylenia terenu, a jedynie wzmacnia istniejące warunki, co nie wystarcza w przypadku stromych zboczy. Z kolei montaż gabionów, które są konstrukcjami z siatek wypełnionych kamieniami, może być skuteczny, ale jest bardziej kosztowny i czasochłonny w instalacji, a ich zastosowanie jest bardziej odpowiednie w miejscach o dużych przepływach wody, a nie w powierzchniowych osuwiskach. Układanie faszyn, czyli wykorzystanie gałęzi i innych materiałów organicznych w celu stabilizacji gleby, również nie jest rozwiązaniem wystarczającym. Faszyne mogą wspierać roślinność, ale nie zapewniają trwałej struktury, przez co nie są wystarczającą metodą dla zapewnienia długoterminowej stabilności zboczy. Tarasowanie zboczy, w odróżnieniu od tych metod, zmienia kształt terenu, co bezpośrednio wpływa na stabilność i efektywność w zapobieganiu erozji oraz osuwiskom. Wybierając odpowiednią metodę, należy kierować się nie tylko kosztami, ale przede wszystkim skutecznością w długoterminowym zabezpieczeniu terenu.