Które urządzenie oznaczono cyfrą 1 na przedstawionym schemacie technologicznym instalacji osuszania gazu ziemnego?
Urządzenie oznaczone cyfrą 1 to absorber, czyli kolumna kontaktowa do osuszania gazu ziemnego, najczęściej z użyciem glikolu, np. TEG. Na schemacie widać pionową kolumnę po lewej stronie instalacji, do której wilgotny gaz wchodzi zwykle od dołu, a osuszony gaz wychodzi górą. W przeciwprądzie z góry podawany jest ubogi glikol, który spływa w dół po półkach albo wypełnieniu i pochłania parę wodną z gazu. To właśnie ta wymiana masy jest sercem procesu osuszania absorpcyjnego. Moim zdaniem najłatwiej zapamiętać to tak: absorber jest tam, gdzie gaz spotyka ciecz roboczą i oddaje jej wodę. W praktyce operator pilnuje tutaj ciśnienia, temperatury, poziomu cieczy, spadku ciśnienia na kolumnie oraz jakości gazu po osuszeniu, czyli punktu rosy wody. Dobre praktyki branżowe wymagają też kontroli pienienia glikolu, czystości filtrów, szczelności armatury i pracy automatyki poziomu. Zbiorniki i kolumny ciśnieniowe muszą być eksploatowane zgodnie z dokumentacją techniczno-ruchową, wymaganiami UDT, zasadami ATEX i procedurami zakładowymi. Jeżeli absorber pracuje źle, to dalej w instalacji mogą pojawić się hydraty, korozja i problemy z transportem gazu. Niby jedna kolumna, a robi naprawdę dużą robotę.
Na takim schemacie łatwo pomylić absorber z innymi aparatami, bo instalacja osuszania glikolowego ma kilka pionowych i poziomych urządzeń połączonych obiegami gazu oraz glikolu. Reboiler nie jest kolumną, w której wilgotny gaz kontaktuje się z glikolem. To podgrzewacz znajdujący się po stronie regeneracji glikolu, zwykle przy desorberze, gdzie bogaty glikol jest ogrzewany, aby odparować z niego wodę. Jeżeli ktoś wskazuje reboiler jako urządzenie 1, to najczęściej sugeruje się tym, że cały proces dotyczy osuszania, więc szuka elementu grzanego. A na rysunku numer 1 pokazuje lewą kolumnę roboczą, nie część regeneracyjną. Desorber, nazywany też często regeneratorem lub kolumną odpędową, także pracuje w obiegu glikolu, ale jego zadaniem jest usunięcie wody z bogatego glikolu, a nie bezpośrednie osuszanie strumienia gazu. Zwykle znajduje się w pobliżu reboilera i ma połączenie z układem par wodnych oraz chłodzenia. Oddzielacz natomiast służy głównie do separacji faz, na przykład gazu, kondensatu i wody, albo do wstępnego usunięcia cieczy przed dalszą obróbką. Nie zapewnia on takiej wymiany masy jak absorber, gdzie zachodzi pochłanianie H₂O przez glikol. Typowy błąd myślowy polega na rozpoznawaniu urządzenia tylko po kształcie pionowego zbiornika. W technologii trzeba patrzeć też na kierunki przepływu, miejsce w układzie i funkcję procesu. Numer 1 wskazuje miejsce kontaktu mokrego gazu z ubogim absorbentem, więc jest to absorber.