Warunkiem prowadzenia absorpcyjnego procesu osuszania gazu ziemnego jest
W absorpcyjnym osuszaniu gazu ziemnego glikol, najczęściej TEG, krąży w układzie w sposób ciągły: w absorberze odbiera parę wodną z gazu, a potem jako glikol bogaty w wodę trafia do części regeneracyjnej. Tam, w kolumnie desorpcyjnej i podgrzewaczu, woda jest odparowywana, a glikol wraca jako glikol ubogi, czyli znowu zdolny do pochłaniania H₂O. Właśnie dlatego warunkiem stabilnej pracy instalacji jest ciągła regeneracja glikolu w kolumnie desorpcyjnej. Bez tego roztwór szybko nasyciłby się wodą i punkt rosy gazu przestałby spełniać wymagania przesyłowe. W praktyce pilnuje się stężenia TEG, temperatury w reboilerze, spadków ciśnienia na filtrach, pianienia oraz zawartości wody w gazie suchym. Dobra praktyka branżowa jest taka, żeby nie traktować regeneracji jako dodatku, tylko jako integralną część procesu. Moim zdaniem to jest najważniejsza rzecz do zapamiętania: absorber i regenerator pracują razem, jak jeden organizm, inaczej osuszanie po prostu się rozjeżdża.
W tym zagadnieniu łatwo pomylić czynności pomocnicze z warunkiem prowadzenia całego procesu. Filtrowanie glikolu jest bardzo ważne eksploatacyjnie, bo usuwa zanieczyszczenia stałe, produkty korozji, osady, czasem też pomaga ograniczyć pienienie. Nie usuwa jednak zasadniczo zaabsorbowanej wody z glikolu. Woda jest rozpuszczona w roztworze i trzeba ją odparować w układzie regeneracji, a nie zatrzymać na filtrze. To taki typowy błąd myślowy: skoro filtr coś oczyszcza, to niby oczyści też z wody. W instalacjach glikolowych tak to nie działa. Okresowa regeneracja również nie zapewnia prawidłowego osuszania gazu ziemnego, bo dopływ wilgotnego gazu i pochłanianie H₂O zachodzi cały czas. Gdyby regenerować glikol tylko co jakiś czas, jego zdolność absorpcyjna szybko by spadła, a punkt rosy gazu zacząłby rosnąć. To grozi powstawaniem hydratów, korozją oraz problemami przy transporcie gazu rurociągiem. Ciągła wymiana zużytego glikolu na świeży też nie jest normalnym rozwiązaniem technologicznym. Byłoby to drogie, kłopotliwe środowiskowo i niezgodne z dobrą praktyką eksploatacji. Glikol ma krążyć w obiegu zamkniętym, a straty uzupełnia się tylko w razie potrzeby. Z mojego doświadczenia najprościej zapamiętać to tak: filtracja pomaga utrzymać czystość układu, uzupełnianie pokrywa straty, ale właściwą zdolność do osuszania przywraca dopiero ciągła regeneracja w kolumnie desorpcyjnej.