Na podstawie wykresu wydobycia ropy naftowej z odwiertu samoczynnego określ optymalną średnicę zwężki dławiącej.

Przykładowe zadanie CKE z 2022 roku: Informator o egzaminie zawodowym - technik górnictwa otworowego (GIW.08).
Optymalna średnica zwężki dławiącej wynosi 6 mm. Na wykresie są dwie krzywe: Qr - wydobycie ropy i WG - wykładnik gazowy, czyli ilość gazu przypadająca na metr sześcienny ropy. Dla 6 mm wykładnik gazowy jest najniższy spośród zmierzonych punktów, a wydobycie ropy jest już wyraźnie wyższe niż przy mniejszych zwężkach.
Do zapamiętania: w odwiercie samoczynnym energią wynoszącą ropę na powierzchnię jest gaz złożowy. Optymalna zwężka to taka, przy której uzyskuje się dobre wydobycie ropy przy możliwie najmniejszym zużyciu gazu - czyli przy minimum wykładnika gazowego.
Zbyt duża zwężka szybko „wypuszcza” gaz ze złoża, co zwiększa chwilowe wydobycie, ale skraca okres samoczynnej eksploatacji i obniża końcowe odzyskanie ropy.
Błędne odpowiedzi wynikają z patrzenia tylko na jedną krzywą. Zwężka 5 mm daje nieco wyższy wykładnik gazowy niż 6 mm i jednocześnie wyraźnie mniejsze wydobycie ropy, więc jest gorsza pod oboma względami.
Zwężki 7 mm i 8 mm wybiera się, gdy patrzy się wyłącznie na krzywą wydobycia Qr, która rośnie wraz ze średnicą. Przy tych średnicach gwałtownie rośnie jednak wykładnik gazowy WG - z odwiertu ucieka dużo więcej gazu na każdy metr sześcienny ropy. Energia złoża jest wtedy marnowana, ciśnienie złożowe spada szybciej i odwiert wcześniej przestaje płynąć samoczynnie, a przyrost wydobycia ropy przy 8 mm jest już niewielki.
Prawidłowa jest zwężka 6 mm, bo łączy najniższy wykładnik gazowy z dużym wydobyciem ropy. Odczytując takie wykresy, szukaj kompromisu między krzywymi, a nie maksimum jednej z nich: optimum leży tam, gdzie zużycie gazu jest najmniejsze przy zadowalającym wydobyciu.