Wodę podziemną określa się jako wodorowęglanową, jeżeli głównym składnikiem rozpuszczonym w wodzie jest
Przykładowe zadanie CKE z 2022 roku: Informator o egzaminie zawodowym - technik górnictwa otworowego (GIW.08).
Wodę podziemną określa się jako wodorowęglanową, gdy głównym składnikiem rozpuszczonym jest wodorowęglan wapnia Ca(HCO₃)₂. Nazwa typu wody pochodzi od dominującego anionu - tu jest to anion wodorowęglanowy HCO₃⁻. Wody takie są typowe dla płytszych poziomów wodonośnych, w których woda z rozpuszczonym dwutlenkiem węgla rozpuszcza skały wapienne.
Do zapamiętania: wody wodorowęglanowe - dominuje HCO₃⁻, siarczanowe - SO₄²⁻, chlorkowe - Cl⁻. Solanki złożowe towarzyszące ropie i gazowi to zwykle wody chlorkowe, z dużą zawartością NaCl.
Skład wody złożowej bada się, bo pomaga rozpoznać pochodzenie wody w odwiercie i przewidzieć wytrącanie się osadów - z wód wodorowęglanowych przy spadku ciśnienia wytrąca się węglan wapnia.
Błędne odpowiedzi to związki obecne w wodach podziemnych, ale wyznaczające inne typy wód albo nierozpuszczające się w dużej ilości. Węglan wapnia CaCO₃ jest słabo rozpuszczalny w wodzie - tworzy skały wapienne i osady (kamień kotłowy), a nie główny składnik rozpuszczony. Wodorowęglan powstaje dopiero wtedy, gdy CaCO₃ reaguje z wodą zawierającą dwutlenek węgla.
Siarczan magnezu MgSO₄ zawiera anion siarczanowy, więc woda, w której dominuje, to woda siarczanowa. Chlorek sodu NaCl jest typowy dla wód chlorkowych, w tym solanek złożowych - takich wód nie nazywa się wodorowęglanowymi.
Prawidłowa jest odpowiedź Ca(HCO₃)₂, bo zawiera anion wodorowęglanowy, od którego pochodzi nazwa typu wody. Klasyfikując wody, patrz na anion w nazwie związku, a nie tylko na kation.
Tak samo nazywa się wody siarczanowe i chlorkowe - od dominującego anionu rozpuszczonych soli.