Kwalifikacja: PGF.04 - Przygotowywanie oraz wykonywanie prac graficznych i publikacji cyfrowych

W branży poligraficznej nietrudno się pogubić w specjalistycznych pojęciach, zwłaszcza gdy wydaje się, że wszystko jakoś się ze sobą łączy. Na przykład wizualizacja opakowania w 3D to proces zupełnie niezwiązany z impozycją – to raczej domena projektantów graficznych, którzy przygotowują wizualizacje produktów na potrzeby prezentacji czy marketingu. Do tego używają się takich narzędzi jak Blender czy Cinema 4D, a nie programów do rozkładu użytków. Jeżeli chodzi o ocenę spektrofotometryczną wydruków, to już całkowicie inna bajka – to dział kontroli jakości, gdzie przy pomocy spektrofotometrów sprawdza się, czy kolory i odcienie na wydruku odpowiadają wzorcowi. Tu chodzi o precyzję w odtwarzaniu barw, a nie o rozmieszczenie użytków na arkuszu. Z kolei nanoszenie znaków korektorskich to typowy etap redakcyjny, jeszcze przed przygotowaniem do druku, gdzie sprawdza się poprawność tekstu i sugeruje poprawki – nie ma to nic wspólnego z logistyką rozmieszczenia stron na arkuszu. Często spotykam się z myleniem tych procesów, bo wszystkie gdzieś po drodze przygotowania publikacji się pojawiają, ale każda z tych czynności to osobny fragment układanki. Moim zdaniem, największym błędem jest traktowanie impozycji jako po prostu obsługi plików czy projektowania graficznego, a nie jako czysto technicznego procesu logistycznego uwarunkowanego ekonomią druku. Dobrze znać różnice, bo dzięki temu łatwiej odnaleźć się w realnych zadaniach drukarskich i uniknąć niepotrzebnych kosztów oraz błędów w produkcji.