Kolor: C0, M100, Y100, K0, to w druku kolor
Kolor C0, M100, Y100, K0 w modelu CMYK oznacza czerwony. W druku pracujemy tu w syntezie subtraktywnej, czyli farby odejmują część światła odbijanego od papieru. Składowa C, czyli cyan, ma wartość 0%, więc nie dodaje niebiesko-zielonego zabarwienia. Magenta jest ustawiona na 100%, yellow też na 100%, a black, czyli K, wynosi 0%. Połączenie pełnej magenty i pełtej żółci daje klasyczną czerwień procesową. To jest jedna z podstawowych zależności przy separacji barwnej: M + Y = czerwony, C + Y = zielony, C + M = niebieskawy/fioletowy odcień. W praktyce taki zapis spotkasz przy przygotowaniu plików do druku offsetowego, cyfrowego albo fleksograficznego, szczególnie gdy projektant chce uzyskać czysty, intensywny czerwony bez przyciemniania czernią. Moim zdaniem warto zapamiętać nie tylko sam wynik, ale też logikę mieszania farb, bo pomaga to szybko wykrywać błędy w plikach PDF. Oczywiście rzeczywisty wygląd czerwieni zależy od profilu ICC, papieru, przyrostu punktu rastrowego i kalibracji maszyny. Dlatego w dobrej praktyce branżowej nie ocenia się koloru wyłącznie z monitora, tylko korzysta się z proofa kontraktowego, wzorników CMYK i poprawnie ustawionego zarządzania barwą, np. dla konkretnego standardu druku i podłoża.
W tym pytaniu łatwo pomylić mieszanie barw na ekranie z mieszaniem farb drukarskich. W druku CMYK nie działa model RGB, gdzie czerwony powstaje przez świecenie czerwonej składowej monitora. Tutaj mamy farby: cyan, magenta, yellow i black, a kolor powstaje przez pochłanianie części światła odbitego od papieru. Zapis C0, M100, Y100, K0 mówi wprost, że nie używamy cyjanu ani czerni, a nakładamy pełną magentę i pełną żółć. Taka kombinacja daje czerwony, nie zielony ani pomarańczowy. Zielony w CMYK kojarzy się raczej z połączeniem cyjanu i żółci, czyli przykładowo C100, M0, Y100, K0. Jeśli ktoś wskazuje zielony, to zwykle myśli addytywnie albo zapamiętał mieszanie farb szkolnych w uproszczony sposób, bez rozróżnienia kanałów procesowych. Różowy także nie pasuje, bo różowy to najczęściej rozjaśniona magenta lub czerwony o mniejszym nasyceniu, często z niższymi wartościami procentowymi farby i dużym udziałem bieli podłoża. Pomarańczowy natomiast powstaje, gdy żółć dominuje nad magentą, na przykład C0, M50, Y100, K0, choć konkretna receptura zależy od profilu i maszyny. Przy M100 i Y100 kolor idzie mocno w czerwień, a nie w pomarańcz. Z mojego doświadczenia w przygotowaniu plików do druku najczęstszy błąd to patrzenie tylko na nazwę koloru z programu graficznego albo na wygląd monitora. Lepsza praktyka to sprawdzić wartości procentowe CMYK, profil ICC i ewentualnie proof, bo papier powlekany i niepowlekany mogą dać trochę inny odbiór tej samej mieszanki.