Kwalifikacja: PGF.04 - Przygotowywanie oraz wykonywanie prac graficznych i publikacji cyfrowych

Wybór takich skrótów jak lpi, ppi czy dpi w kontekście skanowania to dość powszechny błąd, bo te pojęcia często mieszają się, zwłaszcza podczas pracy z grafiką użytkową lub na lekcjach DTP. Zacznijmy od lpi – lines per inch, czyli liczba linii na cal, to parametr typowy dla procesów druku rastrowego, szczególnie w poligrafii. Określa on gęstość rastra, czyli ilu linii rastrowych użyje maszyna drukująca – im większe lpi, tym lepsze odwzorowanie półtonów, ale to nie ma związku z próbkowaniem skanera. Ppi, czyli pixels per inch, odnosi się do rozdzielczości ekranów oraz do plików graficznych. Często używa się go do określenia, ile pikseli przypada na cal obrazu wyświetlanego na monitorze, natomiast nie jest to jednostka precyzyjnie opisująca działanie skanerów. Dpi, czyli dots per inch, to rozdzielczość druku, opisująca ile punktów tuszu drukarka może umieścić na calu papieru. Ten skrót bywa też myląco stosowany zamiennie ze spi, bo czasem producenci podają rozdzielczość skanera właśnie w dpi, choć z technicznego punktu widzenia chodzi o spi. Największy problem to właśnie nieświadome mieszanie tych pojęć – w praktyce prowadzi to do ustawień, które nie są optymalne. Moim zdaniem, jeśli ktoś chce profesjonalnie pracować z digitalizacją, musi rozumieć, że spi jest parametrem natywnym dla skanera i określa dokładnie precyzję próbkowania. Dpi czy ppi są ważne, ale na innych etapach pracy z obrazem. Ci, co zaczynają, często nieświadomie ustalają parametry pod druk (dpi) zamiast pod skanowanie (spi), przez co albo generują za duże pliki, albo nie wykorzystują możliwości sprzętu. Warto nauczyć się rozróżniać te jednostki, bo to ułatwia zarówno codzienną pracę, jak i rozwiązywanie typowych problemów z jakością skanowanych i drukowanych materiałów.