Wskaż oznaczenie kolorystyki druku opakowania na podstawie fragmentu karty technologicznej.
Oznaczenie 2 + 0 jest właściwe, bo w karcie technologicznej widać dwa rzeczywiste kolory farb drukowych użyte do zadruku: Pantone 1595 C oraz BLACK C. Znak 2 + 0 czytamy tak: dwa kolory po stronie pierwszej, zero kolorów po stronie drugiej. To jest standardowy zapis kolorystyki w poligrafii, podobnie jak 4 + 4 dla pełnego CMYK z obu stron albo 1 + 0 dla jednostronnego nadruku jednym kolorem. Ważny szczegół: wpis LAKIER (VARNISH) nie jest tu liczony jako kolor druku, tylko jako dodatkowa warstwa uszlachetniająca lub zabezpieczająca powierzchnię. Moim zdaniem to właśnie najczęściej myli uczniów, bo lakier też ma swoją kliszę/formę i procent pokrycia, więc wygląda jak kolejny kolor. W praktyce produkcyjnej rozdziela się jednak kolorystykę farb od procesów wykończeniowych. Dobra praktyka jest taka, żeby w dokumentacji technologicznej sprawdzić nie tylko nazwy separacji, ale też ich funkcję: farba procesowa lub spotowa to co innego niż lakier, hot-stamping czy tłoczenie. Tutaj zadruk jest jednostronny, opakowanie ma dwa kolory nadruku i dodatkowy lakier, więc zapis kolorystyki druku to 2 + 0.
W tym zadaniu łatwo pomylić liczbę pozycji w tabeli z liczbą kolorów druku, a to nie zawsze jest to samo. W karcie technologicznej pojawiają się trzy aktywne separacje: Pantone 1595 C, BLACK C oraz LAKIER (VARNISH). Jednak zapis kolorystyki typu 2 + 0 odnosi się zasadniczo do liczby farb drukowych na awersie i rewersie, a nie do każdego elementu technologicznego widocznego w tabeli. Lakier może mieć własną formę, własny procent pokrycia i być nanoszony w zespole lakierującym albo jako osobna operacja, ale nadal nie jest traktowany jako kolor nadruku w takim podstawowym oznaczeniu. Dlatego wniosek 3 + 0 wynika zwykle z mechanicznego policzenia wszystkich aktywnych pól, bez rozróżnienia między farbą a uszlachetnieniem. Z kolei oznaczenia 2 + 2 oraz 2 + 1 sugerują, że druk występuje także na drugiej stronie opakowania. W pokazanym fragmencie nie ma informacji o kolorach na rewersie, a w zapisie produkcyjnym nie dopisuje się ich „na zapas”. Jeżeli karta mówi o jednostronnym nadruku i widzimy dwie farby, to druga liczba powinna wynosić 0. W praktyce warto patrzeć na nazwy kolorów, rodzaj nadruku, procent pokrycia i przeznaczenie danej separacji. Sam fakt, że coś jest naniesione na arkusz czy wykrojnik, nie oznacza automatycznie kolejnego koloru w schemacie 4 + 4, 2 + 0 czy 1 + 0. To drobna różnica, ale w kalkulacji kosztów, przygotowaniu form i komunikacji z drukarnią ma naprawdę duże znaczenie.