Kwalifikacja: PGF.04 - Przygotowywanie oraz wykonywanie prac graficznych i publikacji cyfrowych

W branży poligraficznej i wydawniczej panuje dość jasno określona praktyka co do rozmieszczania znaków interpunkcyjnych oraz spójników na końcu linii tekstu. Wiele osób uważa, że dwukropka czy wielokropka nie powinno się zostawiać na końcu wiersza, ale to nie jest zgodne z zasadami typografii. Dwukropek, wielokropek lub nawet znak przeniesienia, czyli myślnik dzielący wyraz przy łamaniu linii, mogą bez przeszkód pojawić się na końcu wiersza – pod warunkiem, że są użyte zgodnie z gramatyką i logiką tekstu. Właściwie, dla znaków przeniesienia jest to wręcz naturalne, bo właśnie po to się je stosuje, by podzielić długie słowo między wierszami. Wielokropek natomiast może często kończyć zdanie, które nie zostało dokończone, i nie ma przeszkód, by pojawił się na końcu linii. Przeświadczenie, że te znaki są „zabronione” na końcu wiersza, wynika zwykle z nieznajomości zasad typografii lub mylenia ich z regułami obowiązującymi dla krótkich spójników. To właśnie „wiszące” spójniki stanowią problem – ich obecność na końcu linii jest uznawana za poważny błąd składu. Moim zdaniem to typowy przykład, jak łatwo zamieszać w głowie, jeśli nie zna się szczegółów praktyki zawodowej. Dobre poznanie tych zasad zdecydowanie pomaga tworzyć estetyczne, profesjonalnie wyglądające teksty – warto więc zawsze sprawdzać, czy na końcu linii nie zostawiliśmy samotnych spójników.