Na ilustracji przedstawiono ocenę jakości wydruków cyfrowych na podstawie pomiaru
Na ilustracji widać ręczny densytometr (spektrodensytometr) przyłożony do paska kontrolnego na wydruku. Takim przyrządem mierzy się gęstość optyczną, czyli to, jak silnie zadrukowana powierzchnia pochłania padające na nią światło: im grubsza warstwa farby lub tonera, tym mniej światła wraca do czujnika i tym wyższa zmierzona wartość. Dlatego właśnie pomiar gęstości optycznej jest podstawowym narzędziem kontroli jakości wydruku – pozwala sprawdzić, czy naniesienie każdej farby mieści się w tolerancji i czy kolejne arkusze nakładu są powtarzalne. Stąd praktyczna wskazówka: jeśli na zdjęciu widzisz przyrząd ustawiony na pasku kontrolnym z polami CMYK, pytanie prawie zawsze dotyczy densytometrii, a nie właściwości samego podłoża.
Rozstrzyga to, jaki przyrząd widać na ilustracji. Densytometr mierzy światło odbite od zadrukowanej powierzchni, więc jego wskazanie mówi o gęstości optycznej. Gładkość podłoża to cecha samego papieru i bada się ją zupełnie inaczej – przepływem powietrza między próbką a głowicą pomiarową, metodami Bendtsena lub Sheffielda, na osobnym urządzeniu i zanim cokolwiek zostanie zadrukowane. Gramatura papieru to jego masa na metr kwadratowy, czyli pomiar wagowy, a nie optyczny. Tack farby opisuje jej kleistość i bada się go tack-metrem w drukowaniu offsetowym, nie na gotowym wydruku cyfrowym. Jedyną wielkością z tej listy, którą można zmierzyć pokazanym przyrządem na gotowym wydruku, jest gęstość optyczna.